Run

Gisteren vond niet alleen de CastletownHouse Market & Craft fair plaats maar ook de jaarlijkse Liz McDonnell Run. Gezellige mensen die 5 kilometer voor het goede doel lopen, rennen of joggen. Het was de hele dag prachtig weer, dat geeft natuurlijk ook iedereen goede zin. De Dublin Fire Brigade liet de doedelzakken ook flink klinken, je hoort ze van ver aankomen. Ik ben vergeten te vragen of zij ook die 5 kilometer meegelopen hebben.

Na afloop van de dag ziet "mijn" stal er weer uit zoals een stal eruit "hoort" te zien.

Vrijdagavond zijn we de stad ingetrokken. We gaan niet zo vaak naar Dublin, als ik er één keer per jaar kom is het veel. Het is er wel altijd gezellig, vrolijk, druk, energiek. Dit keer gingen we naar Bewley's Cafe Theatre om een optreden van Stephen James Smith (een dyslectische poëet) en Enda Reilly (singer/songwriter) bij te wonen. Ze kregen versterking van Aidan Murphy. Als je ooit wilt genieten van de combinatie woord en muziek moet je echt een voorstelling van Smith&Reilly bijwonen!

En als je toch in de stad bent... moet je echt eten bij Cornucopia. Een uitstekende vegetarische maaltijd met 2 salades tegen een zeer betaalbare prijs. Een waar genot! We kwamen hier al toen het nog een klein restaurantje was, alleen het eerste deel waar je nu je eten bestelt was geopend. Nu is er een tweede ruim lokaal bij én een bovenverdieping. Tip nodig? Ga boven genieten!

De kool en sla van de markt waren zo goed bevallen dat we zaterdag maar weer teruggegaan zijn. Er is weinig keuze maar wát er aangeboden wordt is dan ook wel weer topklasse. Dit keer hebben we een kool gegeten die bijna net zo hard slonk als spinazie maar wel veel beter smaakte. Er was ook een stal waar appelsap geperst werd. Niet om te verkopen, je kreeg gratis een glas, maar om te laten zien hoe de pers werkt. De pers kan ingezet worden bij je thuis als je enorm veel appels te verwerken hebt. Sympathiek!

Fairyhouse Market

Soms zeggen foto's meer dan woorden. Als je éénmaal per jaar naar Fairyhouse Market gaat blijft het leuk om te doen.

Inflatie

De inflatie heeft hard toegeslagen in Ierland. Geen wonder dat ik geen bloemen kreeg voor mijn verjaardag :(

Het is overwegend prachtig weer. En wanneer het toevallig even regent vermaak ik me wel met de beelden. Sinds gisteren is het niet gewoon mooi, maar stralend weer. Indian summer! Als het om 8 uur 's avonds nog 20 graden is mag je toch beslist niet klagen. Vandaag zijn we maar even op de markt gaan kijken. Eerst bij de molen van Skerries, welgeteld 4 kramen... Ik houd van die molen. De glutenvrije koek moest wel weggespoeld worden met thee om niet in een droge hoestbui te eindigen. Er was een expositie van tekeningen geïnspireerd door Beatles-songs. Prachtig! Binnenkort hangt The Bulldog aan onze wand te pronken :)

De volgende stop is Lusk, we zijn weer op de terugweg dus. Hier staat één hele groentekraam. Maar die heeft dan wel mooie paksoi dus het avondeten is nu ook beslist. De kerk annex towers van Lusk blijven mooi. Dit keer konden we ook in de kerk zelf, wie weet kom je zo ook wel een stukje verder in de torenruïnes. Dat laatste viel dan wel weer even tegen maar wat was het leuk om even de repetitie van de meiden mee te maken. Het was geen religieuze dans.

In Donabate verwachten we niet echt veel van de markt. En juist hier treffen we bijzonder lekkere verse groenten en geitenkaas.
Dit is slechts een klein stukje van het Ierse leven. Eens kijken of ik een toelichting kan geven waarom dit het tweede thuis is. Oftewel dit is home en daar is thuis. Een raam met een window box kan me zo blij maken.

Het spelen in de pub is een ervaring op zich (welke ik graag iedere week weer onderga). De half volle glazen (ze worden echt wel vol neergezet), de bride to be met de hele club vriendinnen, Donal die viool speelt (zoveel leuker dan de accordeon), het aantal muzikanten dat begint bij 4-5 en eindigt bij 17-18, een tinwhistle is geen eenvoudig fluitje in de handen van een echte fluitist, de wandversiering, de ambiance, kortom niet te beschrijven eigenlijk. De leukste pub staat nog steeds in Dunboyne. Donderdagavond is the-time-to-be-there. En... geen enkele avond is hetzelfde!

Op het terrein van St Ita staan enkele -helaas niet meer in gebruik zijnde- prachtige huizen. Een groot deel van St Ita is ook niet meer in gebruik. Wat zou ik daar graag wonen.... St Ita is van oudsher een opvang voor mentaal gehandicapten. Het is eind 19e eeuw gebouwd. Portrane was toen een afgelegen peninsula ten noorden van Dublin, qua toegankelijkheid is er wel wat veranderd! Vroeger kwam je er eigenlijk niet meer uit als je daar gehuisvest werd, nu zijn de mogelijkheden iets breder.
Stel je voor.... het eerste huis op de foto staat in een stuk bos iets verder van de andere huizen af. Er zijn ook straatjes, sommige nog deels bewoond. Maar wat ik echt helemaal te gek zou vinden? Hadleigh Lodge opknappen. De derde foto is het uitzicht vanaf de achterkant van de lodge.

Ik stel me zo voor dat mijn droom nog iets realistischer is dan de eigenaar van deze droom. Het staat inmiddels voor anderhalf miljoen te koop. Het huis is verlaten, helaas dus ook de toegang tot "mijn" zwembad. Deze maquette stelt de droom voor. Het heeft niet lang mogen duren. Jammer dat het leeg staat op dat prachtige plekje in Portrane. Anti-kraak wil ik het wel betrekken maar toch niet voor altijd bewonen, te kil, te groot, teveel staal. Een enkele stoel en tafel moeten een bewoonde indruk geven. De draden uit de muur waar de tv en stereo heeft gehangen vertellen wel anders.

Nog een klein uitstapje naar Timahoe dan. The Monastery shop maakt al uw banken en stoelen weer als nieuw! De vraag is alleen wanneer... maar die factuur die volgt wel een keer, misschien :)

Passie voor Slapen

Om vijf over zeven loopt de wekker af. Ik lig al enkele minuten te kijken naar de digitale cijfertjes. Totaal niet uitgeslapen, ik voel iedere vezel van mijn lijf. Als snaren zo strak gespannen zouden staan knapten ze vanzelf. Een warme douche brengt een klein beetje verlichting maar wakker word ik er niet van. Sheila, mijn begeleidster naar onbekende bestemmingen vertoeft nog steeds in Ierland, dus heb ik de route goed leesbaar uitgeprint voor het geval de phone het laat afweten (vooruitziende blik?). Maar hoe zat het toch ook al weer bij Rotterdam? Ik moest dus wél richting Den Haag, dan Capelle enzovoorts. Daar kom ik achter als ik de verkeerde baan heb gekozen. Dat kost minuten.... En mijn links-rechts-coördinatie helpt ook al niet veel. Toch kom ik, niet al te veel te laat gelukkig, veilig en goed aan in Alphen aan de Rijn. Op Facebook las ik een oproep om bedden te testen. Omdat ik eindelijk wel eens goed wil kunnen slapen, en ik ben ervan overtuigd dat een goed matras en eerste vereiste is, besluit ik mijn kans te wagen en geef ik mij op als beddentester. Gelukt! Ik ben uitgekozen als één van de testers. En vandaag wordt dan bekeken welk matras voor mij geschikt zou zijn.

Kees Goddrie, eigenaar van Varia Passie voor Slapen, begroet mij en meteen voelt het al goed. Bij een kop thee (lekker na zo'n rit op zaterdagmorgen!) krijg ik meer uitleg over Passie voor Slapen. Samen met een fysiotherapeut heeft hij een nieuw matras ontwikkeld. Eigenlijk 3 nieuwe matrassen want ze zijn in 3 verschillende hardheden leverbaar. Wat Pullman kan moet beter kunnen, dat idee. En het werkt! Reuma is nu eenmaal een (letterlijk) pijnlijke zíekte en een goed matras zou daarbij heel wat verlichting kunnen geven. Ik heb al minstens 20 jaar niet meer op mijn rug kunnen liggen, het trekt dan meteen in mijn rug. Op verzoek van Kees ga ik nu toch.... en in no-time verdwijnt de normaal aanwezige pijn! Weird! Dit is een hele rare gewaarwording. Ook op mijn zij rust ik meteen beter dan op mijn matras thuis. Wat jammer dat het pas in september geleverd kan worden.

Dit is niet zomaar een slaapadvies, je merkt aan alle kanten dat hier over nagedacht is. Hier zit iemand met echt aandacht voor de andere mens en de slaapbehoefte. Zelfs aan het kussen is gedacht, gewoon als onderdeel van het hele slapen. Ik ben blij dat ik uitgekozen ben om dit matras te mogen uitproberen. Zal ik 3 maanden vakantie nemen en bijslapen? Als dat zou kunnen.... gelukkig vind ik mijn andere baan nog steeds veel te leuk en afwisselend. Het testen wordt dan toch echt een bijbaantje :-)

Via het Westland rijd ik terug. Voor mijn hobby tank ik op vreemde plekken en speel ik meteen even mystery guest. De ANWB mag wel wat aan haar routeplanner doen! Zij weten toch ook wel dat een bepaalde weg is afgesloten wegens groot onderhoud? Nee, laat iemand zonder werkende navigatie lekker door het land zwerven (hoe deden we dat vroeger dan???). Het betekent wel dat ik door een van de lelijkste straten van Nederland mag rijden, Europalaan heet het geloof ik. Geef iedereen een zeildoek om het balkon op te fleuren, hoe armoedig dit overkomt heeft niemand zeker bij stilgestaan? Het maakt het aangezicht van het gebouw niet vrolijker volgens mij.

Dat het Westland voornamelijk uit glas bestaat wist ik wel, maar dat het architectonisch gezien vol staat met absoluut lelijke gebouwen had ik toch niet verwacht. Te lelijk, hier verknoei ik geen foto's aan, zelfs niet digitaal (alsof je nog voor iedere foto een bedrag kon berekenen, een 36-opname-rolletje kost x dus 1 foto kost y).

Amorphophallus titanum

In het wild zal ik deze plant waarschijnlijk wel nooit tegenkomen, de equatoriale regenwouden van Sumatra staan niet op mijn verlanglijstje. In het wild geeft deze reuzenaronskelk eens per 3 jaar een bloem. Maar in ballingschap (ook wel in cultuur genoemd) mag je blij zijn als er een bloem tevoorschijn komt. De Hortus Botanicus van Leiden heeft voor het laatst een bloeiende kelk gehad op 25 augustus 2008. De Nationale Plantentuin van België bezit 2 exemplaren. De eerste kwam op 5 augustus 2008 tot bloei en de tweede op de 26e augustus van dat jaar, een soort competitie met de Nederlandse kelk dus. De plant bloeide echter al weer op 15 maart 2011. En nu, binnen de 3 jaar al weer een bloem. Knap staaltje! Wat ik dan wel heel sympathiek vind is dat de Plantentuin haar poorten 3 dagen lang tot 10 uur 's avonds geopend houdt zodat iedereen die wil haar kan bewonderen. Die Belgen zijn wel slim, je wordt via een kleine omweg naar de kas geleid, zo zie je ook meteen iets van de rest van de tuin en kun je de hele avond genieten van allerlei geuren en kleuren. Als je dan eindelijk in de rij staat ben je blij als je al een glimp opvangt.

In een enorme pot staat de 130 kilo wegende knol met de bloem. Via een klein trapje kun je hem van dichterbij bewonderen. Een gids geeft continu toelichtingen.

Zo mooi zoals de neergaande zon het blad extra kleur geeft. Toch is dit niet de enige mooie plant in deze zeer uitgestrekte plantentuin. De kassen zijn onderverdeeld in leefstijlen. Zo was het zwetend warm in de kas van het regenwoud, maar eenmaal door de schuifdeuren kwam een verkwikkende koelte over je neer. De gids die daar zat vond het nog wel te warm maar volgens mij moest hij dan maar eens een tijdje in het regenwoud gaan staan, dan wist hij pas wat warmte was!

De kas in de kas had ook wel wat.

Gelukkig stonden ook her en der banken zodat je gewoon op je dooie gemak kon genieten van al dat moois. Deze boom bijvoorbeeld spreekt toch zeker tot de verbeelding? De stekels dienen om wilde dieren tegen te houden. Als je de naam leest denk je dat die makkelijk te onthouden is... vergeten dus :( en ik kan hem ook niet zo gauw op tinternet traceren, wel plaatjes van de boom maar niet de naam.

Wat ik dus absoluut niet snap is waarom mensen namen moeten kerven in planten. De plant wordt er beslist niet mooier op, het blad wordt zwaar beschadigd. Als iemand mij kan uitleggen wat de lol hiervan is? Ik vraag me ook af of zo'n blad zich weer kan herstellen. Ik vrees van niet. Wanneer doe je zoiets? Aan de namen te zien is het door jongeren gedaan. Liepen die dan alleen door die kas? Wordt dit in de nabijheid van vrienden gedaan? Waarbij ik me dan ook meteen afvraag of er niet ééntje bij loopt met moraal die de rest tot de orde kan roepen. Is dit stoer? Zeker niet in mijn ogen!

Net buiten de kas staan verschillende potten met kweek. Zo ook de mini chocoladepaprika. Paprika kan zoet zijn, chocola maakt alles wel lekker dus de combinatie geeft vast een apart smaakje aan het eten.


Her en der staan en zitten ook allerlei beelden. Deze houten exemplaren passen wel heel mooi in de tuin.

En iedere vijverbezitter en/of -liefhebber haalt zijn hart op bij de verschillende vijvers, zowel in als buiten de kassen. In de kas heb je wel de allermooiste planten. In juli dit jaar is er zelfs een speciale dag geweest waarop ouders hun baby konden laten fotograferen liggend op een van deze reuzenwaterleliebladen, het lijken net grote groene bakblikken op het water.

Het is prachtig weer en zo kom ik ook nog even bij het Herbetum. Een minikas met mooie agaveplanten. Vooral de kas zelf is heel mooi om te zien. Doorlopen zou leuk zijn geweest ware het niet dat de wandeling dan ver na sluitingstijd zou zijn afgelopen, mijn voeten na een dag werken al flink opgezet waren en ik ook nog terug moest rijden (en lopen naar de uitgang). Maar ik ga zeker nog eens terug! De toegangsprijs is zeer schappelijk, slechts 6 euro, maar ik denk dat ik een jaarkaart opteer. Stel je voor dat je een een jaar lang naar deze tuin kan rijden, een dwarsligger mee en genieten maar!

Tenslotte wil ik ook nog graag deze foto opnemen in dit blog. Zo ben ik zelf ook ooit begonnen...

er zijn ergere dingen....

Wat een vreselijke dooddoener is dat eigenlijk! Ik las dit commentaar ergens op Facebook. Natuurlijk, ik kan ook 1000 ergere dingen bedenken. Erger dan wat? Wat is eigenlijk de maatstaf? Als je dit antwoordt, bagatelliseer je dus eigenlijk meteen dat wat de ander -misschien wel na heel erg veel schroom overwonnen te hebben- aan de wereld toevertrouwde. Want om nou te denken dat alle "vrienden" op Facebook echt jouw vrienden zijn? Het zijn, net als jij en ik, poppetjes op de wereld die elkaar om wat voor reden dan ook tegenkwamen op een sociaal medium dat toevallig Facebook heet. Lang leve tinternet. Je hebt waarschijnlijk gedeelde interesses. Je deelt creativiteit, je leest beide graag dwarsliggers of goede thrillers, maar dat is toch echt iets anders dan vriendschap.

Ik accepteer niet zomaar iedereen als "vriend". Soms krijg je uitnodigingen van mensen waar je nog nooit van gehoord hebt, nog geen enkele post van hebt gelezen. Dan vraag ik "waar kent u mij van?" en in 99% van de "aanvragen" hoor ik nooit meer iets. Geen idee wat deze mensen bezielt, geen zin om daar verder over na te denken. Dan denk ik liever na over de "ergere dingen". Wat die dan ook mogen zijn. Erger is subjectief.

Foto's zijn ook zeer subjectief. Waar de een vrolijk van wordt krijgt de ander depressieve gevoelens van. Iedere keer als ik voorbij deze bomen rijd word ik weer vrolijk. Het wordt tijd dat ik weer eens die richting op ga.

Volbracht! Eén hele week zonder (nieuw) plastic

Het is gelukt! Achteraf viel het eigenlijk nog best mee ook. Er zijn me wel enkele dingen opgevallen zoals de enorme hoeveelheid plastic verpakkingen in de supermarkt, maar óók bij de biologische boer. En de man van de viskraam die echt niet wist wat hij met het door mij meegebrachte bakje moest. In gedachten loop ik nogal eens door Tesco of Supervalu en ik moet zeggen dat vooral bij Tesco je héél veel groente en fruit zonder plastic kunt kopen. Zoals de champignons... dat is wel het eerste wat ik morgen ga kopen. Ik denk dat ik morgen vooraf (zelfgemaakte) champignonsoep neem en dan champignons met een champignonsaus ga eten :) Inmiddels heb ik begrepen dat er ook winkels in Nederland zijn waar je "losse" champignons kunt kopen, alleen niet in mijn woonplaats dus.
Ik snap ook wel dat een heleboel groente in plastic wordt verpakt zodat de barcode makkelijk leesbaar wordt. Toch zouden ze best wel eens wat minder plastic mogen gebruiken. De caissière die vreemd opkeek dat ik de witlof los op de band legde, maar het later volkomen begreep toen ik uitlegde waarom ik géén plastic zakje eromheen wilde hebben.
Natuurlijk was het prettig dat ik gewoon een voorraad shampoo in huis heb, dat probleem hoefde ik dus niet te tackelen. Eigenlijk had ik deze week voornamelijk etenswaren nodig. En dan die led-lampen.... maar zonder licht gaat ook! Gelukkig heb ik op beide toiletten voldoende toiletpapier.... er zijn best wel dingen waarvan ik me realiseer dat die nauwelijks zonder plastic verkrijgbaar zijn.

Waarom schrijf ik zo nadrukkelijk nieuw plastic? Onderweg drink ik nogal wat water. Het lijkt bijna een manie. Als ik ook maar 5 minuten onderweg ben wil ik al een slok water. En dan drink ik dus kraanwater. Maar wel uit een flesje. De dopper is daarvoor heel geschikt, maar die is wel gemaakt van plastic. En de bakjes die ik meenam naar slager en viskraam zijn uiteindelijk wel gemaakt van plastic, maar dat had ik dus al gewoon in huis. En de kaas voor tussen de middag nam ik mee in mijn lunchbox, inderdaad, van plastic. Ik ben niet helemaal tegen plastic, je moet er alleen op een verantwoorde manier mee omgaan.



Reacties dat het toch geen zin heeft en wat is nou één week? Nu wil ik dat best geduldig uitleggen, maar als je bij voorbaat iedere uitleg afwijst omdat het toch onzin is.... Dan waardeer ik des te meer iedereen die een positieve waardering liet horen, ook al deden ze zelf niet mee. Misschien een volgend jaar wel? In ieder geval is mij deze week goed bevallen. Volgend jaar doe ik weer mee! En ik hoop velen met mij!