Huub - Hubert - Hugh Van Es Vanes

Geboren in Hilversum op 6 juli 1941, veel te vroeg heengegaan op 15 mei 2009.
Dank julie wel voor alle hartverwarmende reacties. Huub is/was de man die mij al vroeg leerde dat je het leven zelf moest maken, die mij de eerste kneepjes op fotogebied leerde (ik ben altijd een amateur gebleven) en mij meenam naar proeflokaal Wijnand Fokkink toen ik 18 was. Tot vorig jaar zomer, steeds als hij in Holland was, hebben we daar menig borreltje (hij jenever, ik een boswandeling) gedronken. Ik heb alleen maar mooie herinneringen aan hem. Een oom zoals er geen tweede te vinden is.
Ik zal hem missen.

En omdat Huub heel wat meer foto's dan die bekende Saigon-helikopter heeft gemaakt wil ik hier graag nog enkele andere foto's plaatsen. Ik geef eerlijk toe dat onderstaande foto's bij de BBC en andere sites vandaan komen. Maar het zijn wel prachtfoto's. En er zit geen copyright op. Voor de Saigon-foto, die ook in de musical Miss Saigon is gebruikt, heeft hij éénmalig een bonus van wel $150 gekregen.

zijn beste foto:




Tenslotte nog 2 mooie foto's van hemzelf (en Annie) zoals ik hem graag in mijn herinnering houd.

de afgelopen week...

Enkele zeer hectische dagen zijn gepasseerd. Ik was gewoon te moe om nog te schrijven, maar toch wil ik nu nog proberen alles te reconstrueren. Woensdag 6 mei was eigenlijk een gewone dag. Alleen had ik de dag ervoor íets te veel hooi op m'n vork genomen zodat ik voor geheel pampus lag na m'n werk. Donderdag ging ik weliswaar naar een eiland, maar niet naar Pampus. In IJmuiden ligt Forteiland en ik had een uitnodiging gekregen dat eens te komen bezichtigen. Nu is dit natuurlijk véél te ver weg voor een personeelsuitje, maar ik heb wél leuke ideeën opgedaan! En het uitwaaien op de boot was weer even heerlijk... Voordat ik naar Forteiland ging was ik op bezoek bij lieve vrienden. De afstand is té groot om dit regelmatiger te kunnen doen, maar ik zou het op zich wel willen.

Vrijdag heb ik alle werkzaamheden van de donderdag weer ingehaald en lag ik al vroeg te slapen.
Zaterdagmorgen gaat de telefoon en krijg ik te horen dat mijn geliefde oom een hersenbloeding heeft gehad. Dan stort m'n wereld even in. Dit kan niet. Niet hij, niet deze levensgenieter. Diverse oorlogen heeft hij overleefd (Vietnam, de Moro rebellie in de Filippijnen, de Sovjet invasie in Afghanistan) en dan zó moeten eindigen? Voorlopig ligt hij nog in coma, maar we weten dat hij niet meer bij zal komen. Zou dat tóch gebeuren dan zou hij alleen maar een kasplant zijn. En dat is helemaal onvoorstelbaar. Vorig jaar hebben we nog Black&Beauty in Amsterdam bezocht, gevolgd door een terrasje en natuurlijk geëindigd bij Wijnand Fokkink. Hong Kong is nu wel erg ver weg. De dagen die hierop volgen weet ik nauwelijks na te vertellen. De automatische robot doet haar werk. Zo lang niemand aan me vraagt hoe het gaat kan ik door. Op de achtergrond spookt Huub. Dinsdagmorgen wordt Annie (zijn vrouw) naar het ziekenhuis geroepen om te overleggen wat de verdere stappen zullen zijn. Het is nu heel duidelijk dat er geen herstel meer zal komen. Euthanasie is in Hong Kong verboden. Een goede vriend van de familie vraagt me mijn mening. Ik weet dat Huub wel euthanasie gewild zou hebben. Als plant wil hij beslist nooit eindigen. En hoe moeilijk ik dit emotioneel ook vind, rationeel weet ik dat hij beter nu in zou kunnen slapen. De artsen zullen zijn laatste dagen zo comfortabel mogelijk maken.
Lieve Huub, ik zal je nooit meer zien, maar in mijn hart blijf je wonen. Je hebt me geleerd van iedere dag te genieten, in ieder geval in iedere dag één lichtpuntje te zoeken. Dat valt me nu wel heel moeilijk.
Gisteren reed ik voor een klant even naar Lepelstraat. Op de terugweg kwam ik via het Kinderstraatje op het Vagevuur. De zon scheen. Even weer een klein beetje leven.

5 mei

Hoeveel kun je in één dag proppen? Ik ben begonnen met de boekenplanken op de slaapkamer. Die zijn niet kort... maar toch kwam ik aardig wat ruimte tekort. Dus heb ik besloten 3 hele boeken weg te doen! Decamerone ga ik echt niet nog eens lezen, Max Havelaar heb ik al 3x gelezen en waarom die Shogun al 25 jaar op een plank staat is mij ook een raadsel. Nu staan alle Grishams weer bij elkaar, Loesje ernaast en nog een rijtje Ierse biografieën. Nou moet die Grisham natuurlijk niet snel wéér een boek gaan uitgeven... Op de andere plank staan (slechts 2,5 meter) boeken die ik altijd nog een keer wil lezen.
Na de sportschool ben ik lekker thee gaan drinken bij H en A. Het dorp is halverwege afgesloten dus heb ik een stuk gelopen. Wat me op de terugweg naar de auto noopte enkele winkels binnen te gaan. Een handwerkzaak waar ze echt nog van alles verkopen (maar helaas geen delftsblauwe servetten) en een niet te definiëren zaak waar ze echt de meest uiteenlopende dingen verkopen. Blokker maar dan 10x leuker. En daar hebben ze weliswaar geen delftsblauwe servetten maar wél blauwe placemats met lichtblauwe lelies en een vreselijk roosje erop. Hier ga ik een "romantische koe" van maken... Bij Ikea hebben ze zwarte kussens met een of andere print erop en een hoeslaken (wat ik absoluut niet nodig heb) in een groen dat het midden houdt tussen vreselijk en mint. Dat kan ik níet laten liggen.

4 mei

Vanmorgen hebben we weer enkele van de 23 dingen opgepakt. Samen wat onderwerpen doorlopen is toch wel veel gezelliger, voor herhaling vatbaar! De volgende keer zet ik hier gewoon 2 laptops naast elkaar.

Weet je wat ook goed werkt? Twee dezelfde boeken in huis... dubbel zo spannend... kun je lekker doorlezen!

3 mei - felanglijsje

Vroeger maakte ik felanglijsjes. Daar ben ik zo'n 20 jaar geleden mee begonnen tot ongeveer een jaar of 3 terug. Toen had ik wel ongeveer alles wat ik felangde. Vroeger is nog niet zo héél lang geleden dus, vóór die tijd verlangde ik eigenlijk niets denk ik.
Wat stond er dan zoal op dat felanglijsje? Variërend van een fiets met banden die niet leeg kunnen lopen (mijn banden stonden altijd plat, deze wens heeft er tot het laatst op gestaan) tot een uurtje ongegeneerd shoppen bij de Ikea en niet zelf hoeven af te rekenen. Maar er stonden ook wel realistische dingen op. En dan voornamelijk boeken, boeken en nog eens boeken. Er stonden nooit meer dan 10 dingen op (?!!), waarvan hooguit 2 realistisch. Soms propte ik er rustig 5 verschillende vakanties op, in één jaar naar Ierland, IJsland, Groenland, Nieuw-Zeeland én Mexico. Ach, ik houd van dromen... Maar ik kon ook rustig vragen om een didgeridoo of een paars huis. Waarom ik die lijstjes maakte? A vroeg erom. Echt waar. Waarschijnlijk niet om de fabrieksels die ik fantaseerde, maar ik moest altijd een lijstje indienen voor Sinterklaas (dat snapte ik nog, die man kon natuurlijk niet van iedereen zo maar weten wat hij/zij wilde hebben) en voor m'n verjaardag. Maar ik kreeg nooit wat er op dat lijstje stond. Dus ben ik er maar mee gestopt. Of misschien diende ik ze te vroeg in? Zo rond deze tijd had ik altijd wel m'n lijstje klaar. Hoe kom ik hier nou op? Ten eerste omdat ik toevallig zo'n lijstje weer eens tegenkwam (toen ik uiteraard iets héél anders zocht) en ten tweede omdat ik een heleboel boeken op m'n verlanglijstje zou willen zetten... maar ik wil die boeken helemaal niet (meer) hebben! Ik wil ze alleen "even" lezen. Dus bibliotheek: mag ik een verlanglijstje indienen? Dát lijkt me nou nog eens een leuke dienstverlening!
1. De eenzaamheid van de priemgetallen - Paolo Giordano
2. Herfstlied - Simone van der Vlugt
3. Alles te verliezen - Esther Verhoef
4. Echte mannen eten geen kaas - Maria Mosterd
5. Bacterieën moeten ook leven - Youp van 't Hek
6. Het anti-hondenboek - Hans Dorrestijn
7. Het pauperparadijs - Suzanna Jansen
8. Armageddon achteraf - Kurt Vonnegut
9. IJs verkopen aan eskimo's - Pacelle van Goethem
10. Zwarte zee - Fleur van der Laan
Meer dan 10 mocht nooit van mezelf, stond zo hebberig ;-) Ik heb overigens niet gekeken of ze al in de (bibliotheek)kast staan...

2 mei

Bijna iedere stad kent wel vestingdagen, zo ook Bergen op Zoom. Het startschot wordt om 2 uur 's middags gegeven, daarom kun je om half 11 al niet meer via de normale wegen naar huis rijden. De binnenstad is afgesloten. Meneer, ik wóón daar, ik wil gewoon mijn boodschappen thuisbrengen (en daar verder zelf ook blijven). Het kost heel wat soebatten om langs 2 versperringen te mogen rijden. Die nog geen 100 meter uit elkaar staan. Eén voordeel: er zijn genoeg parkeerplaatsen want iedereen wordt geweerd. Aan het eind van de middag ga ik toch maar eens kijken wat die oude ambachten dan wel niet inhouden. Kant en klaar aardewerk (er hebben hier vroeger nogal wat pottenbakkers gewoond) neemt een prominentere plaats in dan het ambachtelijk bier brouwen. Of was het de geur waarom deze ambacht niet midden op het plein mocht staan?

In de tuin van het Markiezenhof is een roofdiervogelshow. Toegang voor kinderen 2,50 en voor volwassenen 5,-. Hebben die meer ogen?
Boemen van Unni Lindell is ook al zo'n verslavend boek...

1 mei

De wereld is gek geworden. Of misschien dringt het nu pas goed tot me door. Sensatiebelust. Negatief ingesteld. Waarom? Soms ben ik bang dat ik ook zo ga worden, of misschien al ben, maar dat zelf nog niet zie. Natuurlijk gebeuren er allerlei dingen om ons heen, daarvoor sluit ik heus mijn ogen niet. Maar ik wil me niet bang laten maken. Ik wil gewoon op alle mogelijke tijden overal kunnen gaan en staan. En me ondertussen blijven inzetten voor dingen en mensen die ik belangrijk vind.
Dag van de arbeid, de dag die ingesteld is om de 8-urige werkdag te ondersteunen. Ruim 120 jaar geleden al. Maar wat zijn werktijden nu? Veel mensen zijn al blij als ze een paar uur mogen of zelfs maar kúnnen werken per dag of per week. Om welke reden dan ook. Toch willen ook veel werkgevers langere werktijden instellen. Natuurlijk zonder bijkomend loon. Dan ga je toch terug naar af? Waar is dan de strijd die onze voorouders geleverd hebben goed voor geweest? Strijdbaar zal ik wel blijven, hoop ik. Maar dat is niet negatief. Strijden voor gelijkheid en rechtvaardigheid. Dat is positief.