Dunboyne was weer perfect, gelukkig, want nu moet ik er wel héél lang op teren. We spelen tot na 1 uur door. De oprit naar de snelweg blijkt te zijn afgesloten zodat je de stad doorgeloodst wordt. Ik ben blij dat ik Dublin aardig ken en steeds toch wel ongeveer weet waar ik me bevind, ook bij nacht is het een mooie stad. Maar ik ben toch wel blij dat ik om 2 uur thuis ben.
Eigenlijk wilde ik wel op de fiets naar Rogerstown. Maar waarschijnlijk haalde ik het eind van het terrein nog niet eens, er staat een enorme wind! Dan maar met 't rugzakje. Het is -ondanks of dankzij de wind- prachtig weer. Had er geen wind gestaan dan was het waarschijnlijk wel erg benauwd geweest. Rogerstown is bekend om zijn vogels. We hebben welgeteld één ekster gezien. Maar het blijft een prachtig natuurgebied.

Enkele jaren terug waren de volkstuintjes nog echt volks. Nu zijn ze keurig afgezet. Niet dat ze er allemaal keurig bijliggen (het blijft wel Ierland), maar het is minder leuk om er nu nog overheen te lopen. De vogelverschrikker doet hard zijn best de niet aanwezige vogels te verjagen.

De rotsen van Portrane blijven trekken. Dit is echt uitwaaien! Portrane is ook aantrekkelijk omdat hier bijna niemand naar het strand gaat. Op deze prachtige zonovergoten vrijdagmiddag zijn we niet meer dan 6 andere mensen tegengekomen.

Aan de andere kant van Portrane staan we aan de andere kant van Rogerstown estuary met uitzicht op Rush. Hier worden o.a. pieren gestoken. We staan boven op het duin flink uit te waaien.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten