stempeltjes en stickertjes

Nu werk ik toch al een behoorlijke tijd in de bibliotheek. Nou ja, niet in de bibliotheek zelf maar dat is dan ook wel zo prettig want dan kan ik het nog van een afstandje bekijken als klant. Dacht ik dus. Als ik dat echt wil kunnen doen dan moet ik eigenlijk gewoon naar een andere bibliotheek gaan. Lekker struinen is er hier niet echt meer bij. Dus ga ik maar eens op bezoek bij collega's. Wat vind ik goed, wat zou ik anders willen, wil ik bepaalde dingen wel? Zit ik echt te wachten op al die stickertjes en stempeltjes die ik te pas en te onpas tegenkom?



Ik kan me van vroeger nog een boek herinneren dat vol stond met eigendom-stempels. Een leuk leesboek (vond ik vroeger, Koentje van Kattenburg door Cor Bruijn) maar al die stempels vond ik toen al wel zó zonde. Om de zoveel pagina's een stempel. De bibliotheek kon (en kan) er ook wat van. Hadden die mensen niks anders te doen? En dan wordt mij uitgelegd dat die stempels toch echt nuttig zijn.... en ik begrijp er nog steeds niks van. Zelfs de medewerkers van Bibliotheek Amsterdam plakken en stempelen alsof hun leven ervan afhangt. Dan hebben we het wel over 1,7 miljoen boeken! En dan heb ik de dvd's, cd's en andere materialen nog niet meegerekend. In al die boeken staat een stempeltje.... of misschien wel 2 of meer stempels. En dan zijn er ook nog een aantal (zo rond de 1 miljoen) voorzien van zelfverzonnen of door anderen bedachte stickertjes. Alleen al het idee dat mensen die stickertjes plakken en die stempeltjes zetten. Je kunt natuurlijk ook bedenken dat je dan in ieder geval mensen aan het werk houdt. Maar die mensen zouden ook veel leuker en interessanter werk kunnen doen!



Een bezoek aan bibliotheek Hilversum brengt mij weer helemaal op de wereld. Inspirerend! Het zit hem niet in nieuwe kasten of mooie banken. Deze bibliotheek straalt gastvrijheid uit. Vroeger was de 's Gravelandseweg een plek waar ik één keer per jaar kwam als we op visite gingen bij heel rijke mensen (in mijn kinderogen was iedereen die in die straat woonde rijk en ik had er totaal geen idee van dat er ook wel eens iets anders dan mensen in die huizen konden wonen).

Omdenken, dat is het sleutelwoord. Een magazijn waar eigenlijk alleen rommel in staat kun je net zo goed omtoveren tot een schitterende theaterzaal.



Het doel van mijn bezoek aan bibliotheek Hilversum is uit te vinden hoe thin clients in de praktijk werken en ervaren worden. Ik krijg een enorme schat aan informatie mee. Hier kan ik mee uit de voeten. Met een strakke planning en goede inzet moet dit bij ons ook te realiseren zijn. Dat ik daarbij nog veel meer ideeën zie waar ik graag wat mee zou willen... alleen ligt dit niet op mijn werkterrein. Het heeft wel mijn interesse. Anders lezen is óók dwarsliggers lezen! En als dwarsliggerambassadeur kan ik hier alleen maar blij van worden.

bevrijdend

Of ik de afgelopen dagen geslapen heb? Ik dacht het niet, maar als ik niet bijhoud waar ik ben en wat ik doe vergeet ik gauw wat ik gedaan heb. Even recapituleren dus. Donderdag was inderdaad een rustige dag, hoofdzakelijk gewerkt en 's avonds de Hobbit gekeken. Die viel vies tegen, LOTR is stukken mooier gemaakt. Of ik vind het boek gewoon beter.
Vrijdagmorgen lees ik in alle vroegte dat de bank om 9 uur afgeleverd zal worden. Ai, dat wordt even snel doorwerken om de oude bank te kunnen verplaatsen. Gelukkig (?) kwam het nog niet zover, omdat ik donderdagavond niet meer had gereageerd was hij niet opgeladen. Degene die mij kennen weten dat ik nu weer net zoveel op de bank heb liggen als vóór vrijdagmiddag. Dus deze actie was óf zinloos óf voor herhaling vatbaar (dat laatste weet ik wel zeker). Met de vouwfiets in de auto naar de garage om de zomerbanden te laten verwisselen. Het zal nu voor oktober toch wel niet meer gaan sneeuwen? Ik kan hem zaterdagmorgen weer ophalen.
Nadat deze workaholic ook zaterdag enkele uren op kantoor heeft doorgebracht, het bureau is nu redelijk opgeruimd maar nog niet helemaal zoals ik zou willen, ben ik thuis maar verder gegaan aan de slaapkamer. Om het bed te kunnen verplaatsen moeten eerst een boekenkast, bedombouw en ladekast verplaatst worden.
De boekenkast had ik al verplaatst, de rest vergt ook de nodige tijd. Ik verzamel nogal wat om mij heen. En bij zulke operaties bedenk ik altijd ook dat er dingen best naar de kringloopwinkel kunnen of zelfs gewoon naar de stort omdat echt niemand anders ze wil hebben. Maar dan lees ik ook rustig eerst een boek uit of kijk ik die oude agenda van 2007 nog eens door (en besluit die toch echt nog niet weg te doen). En ik had ook nog een heerlijk pakket opgehaald bij het postkantoor. Om de een of andere reden is het toch leuker om kralen te sorteren dan om op te ruimen....

Het schiet op! Op zondagmorgen is zelfs de bedombouw al verdwenen naar de andere kamer. Dus óf ik zorg ervoor dat alles nu omgezet wordt óf ik moet me in allerlei bochten wringen om de wekker te kunnen (uit)zetten en de schemerlamp aan te doen om te kunnen lezen. Het wordt (uiteraard?) dat laatste. Ik ga 's middags eerst een workshop met karton doen. Het is heerlijk weer. Ergens achter in de stad staat een molen en daar vlakbij is een erfgoed van het Nederlandse kloosterleven. Het lijkt ook wel wat op een oude school. Lekker hoge gangkasten, mooie glas-in-lood-ramen, prachtige trapleuning... en een aantal kunstenaars die daarin hun atelier hebben. Het pand is te koop maar de gemeente vraagt me nét iets teveel, € 675.000,- terwijl er echt niet veel aan onderhoud is gedaan, je zou alles moeten opknappen. De bestemming is "maatschappelijk". Dat betekent waarschijnlijk dat ik het niet voor bewoning geschikt mag maken (813 m3). Het is in 1916 gebouwd als pastorie in het toenmalige dorp Nieuw-Borgvliet. Als je daar nu rondloopt hangt er nog de sfeer van een dorp. Dromen mag toch zeker wel?!

tijd vliegt als je het naar je zin hebt

Het is woensdag, mijn om-de-weekse vrije woensdag. Maar daar is dit jaar toch al niet al teveel van terecht gekomen. Er zijn pas 4 maanden voorbij... Wel beloof ik mezelf lekker rustig op te starten vandaag. Wel wat werken, maar dan van huis uit. En een afspraak bij de kapper om 11 uur. Gelukkig snapt John dat ik weinig tot niets aan die kop van mij wil doen, wassen en that's it. Dus moet het weer flink kort (ik ga maar 2-3x per jaar, al naar gelang ik genoeg heb van het lange haar). En omdat nagelboetiek Savienne in hetzelfde pand gevestigd is zijn nu eindelijk mijn nagels even ribbelvrij gemaakt. Geen kleurtje, ik zie mijzelf nog niet met rode (of groene, gele, paarse, bronzen...) nagels lopen. Ze glimmen wel.... daar moet ik ook aan wennen :)

Ik beloof een klant een boek mee te nemen dat ik net gelezen heb (Het tweede leven van meneer Roos door Håkan Nesser). Soms vind ik het gewoon leuk om er een vrolijk kaartje in te stoppen en de klant veel leesplezier te wensen. Ik denk dat ik dat zelf ook leuk zou vinden.

Wanneer ik op kantoor kom.... is het leeg. E en C zitten in bespreking dus die zal ik maar niet storen. Geen idee waar M gebleven is. Maar dat mysterie wordt snel opgelost! Samen met collega A komt ze met een prachtige bos bloemen het kantoor binnen. Ik heb nog niet eens in de gaten dat ze voor mij bestemd zijn. Op 1 november 2000 begon ik hier te werken. Ik heb me nog geen seconde verveeld.

Dank voor deze prachtige - lekker ruikende! - bloemenpracht!!

alle begin is moeilijk?

Nu had ik toch echt duidelijke instructies gekregen... zelfs een foto om te controleren of alles echt goed ingesteld stond. Maar strijkdroog in één keer had ik nou ook weer niet verwacht. Die machine was gewoon niet te stoppen! Ik denk dat ik de volgende keer toch maar iets beter op ga letten. Gelukkig weet ik wel hoe de magnetron en de afwasmachine werken.
En ondertussen hoop ik dat A mijn blog niet leest... oeps!

rare hobby

Iedere auto heeft op tijd brandstof nodig. Ook mijn auto. Je kunt er nog over twisten of iedere auto ook eens gewassen en/of gestofzuigd moet worden. De mijne wel. Al was het alleen maar omdat mijn hobby voorschrijft dat enkele keren per jaar een auto gewassen en gezogen moet worden. Deze maandag zijn alle was- en andere schoonmaakbeurten niet aan de orde. Ik hoef alleen te tanken. Mijn collega's vinden deze hobby niet zo erg. Na iedere tankbeurt liggen er weer andere lekkere snoepjes in de la. Tenslotte moet ik ook enkele artikelen in de shop aankopen. Dus vanaf woensdag zijn er weer zwart-wit-kogels van Napoleon... zelfs ik kom deze dinsdag niet werken. Al moet ik toegeven dat ik mezelf al een aantal keren de vraag heb gesteld waarom ik geen afspraken heb op dinsdag.

Maar wat maakt deze tocht nou zo speciaal? Ik mag over de Philipsdam! Langs de Krammersluizen naar Schouwen-Duiveland. Het is prachtig weer, de zon schijnt volop. Ik geniet met volle teugen. Wat is ons land toch mooi. Waarom scheuren die mensen achter/naast mij toch over die weg? Zelfs over ononderbroken strepen moet hard voorbij gereden worden. En dan staan ze bij de volgende rotonde gewoon net voor mij... hihihi. Weten jullie wel hoeveel je had kunnen genieten? Hebben jullie die ganzen met hun jongen wel gezien? Die futen, brilduikers, grote sterns en dodaars?



Ik kom tot de conclusie dat ik helemaal in mijn element ben als ik dit soort beelden op mijn netvlies krijg. Ook al heeft het restaurant besloten dat "het weer" het niet toelaat dat ik daar mijn avondeten nuttig. Gelukkig had ik inkopen gedaan in Middelharnis. Het dorp dat ik al meer dan 30 jaar wil bezoeken. Het is er nooit van gekomen. Tot vandaag. Ik had (meer dan 30 jaar geleden dus) een collega die uit Middelharnis kwam. Die naam alleen al, ik vroeg me af waar Bovenharnis of Onderharnis was... Onnoline is op Texel blijven hangen, naar ik heb vernomen is ze daar nog steeds gelukkig :) Ooit waren we samen met enkele collegae overgestoken naar Terschelling. Het was een leuk weekend :) Gek hoe herinneringen boven komen drijven.
Middelharnis heeft heel wat nieuwbouw. Wat ik heb gezien gaf me het idee een oud vissersdorp in te rijden waar de nieuwe huizen naar oude stijl zijn gebouwd. Ik denk dat ik nog eens die kant uit rijd. Vast wanneer ik weer eens in die buurt ga tanken :)

Muzikale start van een nieuwe periode

Zaterdag vliegt A weer naar Ierland, en dus breekt er weer een nieuwe periode onbestorven weduwe aan. Het eerste lustrum is al gevierd. Dit is al weer de 6e periode! Verveelt dit nou niet? Ach, dat vroegen de zeemansvrouwen zich vroeger toch ook niet af? En dan nu het echt antwoord: Neen! Natuurlijk is het niet altijd even leuk, maar die keren zijn per periode op één hand te tellen (denk ik nu). Het heeft -uiteraard- ook te maken met mijn gesteldheid en omdat ik daar nou eenmaal niet graag bij stilsta... Ieder jaar leer ik beter omgaan met de reuma, beter dan dit wordt het nooit (=plagiaat, Het tweede leven van meneer Roos door Håkan Nesser, fantastische thriller!).
Ik begin niet helemaal goed: de notulen van een vergadering uitwerken. Het is weekend! Dus ga ik dit workaholic-gedrag maar eens flink doorbreken. Ten oosten van Antwerpen ligt een klein dorpje, Emblem. Laat leuke benamingen maar aan de Belgen over :) De zolder van een verbouwde boerderij is omgetoverd tot vriendelijke ontvangstruimte. Een avondje genieten van de cd-presentatie door Daithi Rua.
Dit is een van zijn mooiste nummers. Of houd ik gewoon van "strijd"liederen?

Het is zondagmorgen... ik probeer verstandig te zijn en blijf in mijn bed liggen tot het echt niet langer meer kan. En autorit van 2,5 uur gaat me niet in mijn koude kleren zitten (maillot, jurk, bolero, jas blijft in de auto achter). Alex Highton speelt in het naprogramma van enkele superkids. Niet in het minst mijn eigen neef en nichtjes. Lauren bijt de spits af, gevolgd door Huib (begeleid door vader Teun, maar een basgitaar moet je wel begeleiden) en Sophie (wowwwwww, wat speel jij mooi!!!!). Een sfeerfoto:



Merk ook de pet van Bas op! Het zit ergens in de familie... (goed doorkijken, dan zie je de mooie hoed van Teun ook), ook al is die familie aangetrouwd ;-)



Maandag ga ik weer aan het "gewone" leven beginnen.

Hoe krom is Neêrlands recht?

A is 65 geworden. Dat kan niemand ontgaan zijn, zelfs hemzelf niet. Mocht het toevallig toch aan zijn aandacht ontschoten zijn dan helpt onze regering hem daar wel aan herinneren.

Tot voor kort "genoot" je vanaf de eerste dag van de maand waarin je 65 werd van een AOW-uitkering. Geen vetpot, maar ouwetjes hoeven niet meer zoveel (huh?). Je zou er bijna voor gaan scheiden ware het niet dat je je dan nog net op tijd realiseert dat je van het verschil geen huur en/of hypotheek, elektra en bijkomende aanverwante ongemakken kunt betalen. Het prepensioen gaat uit van een AOW die op de eerste van de dag van de maand waarin je 65 wordt uitbetaald gaat worden. Waarom? Nou, het stopt gewoon. Niks geen doorbetaling in die maand. Die ouwetjes hebben genoeg en daar was het prepensioen ook niet op gebaseerd. Daar kun je dat pensioenfonds geen schuld van geven. Tenslotte is deze maatregel pas héél laat ingegaan. Maatregel? Welke maatregel? Er wordt zo "mooi" gezegd dat je pensioen één maand wordt opgeschoven. Nou, mooi niet waar! Nu is A "al" op de 11e van de maand jarig dus hoeft hij "slechts" 1 maand en 11 dagen in te leveren. Je zult op de 28e jarig zijn...
Maar dan krijg je toch wel al aanvullend pensioen? Als je zo rusteloos als A bent mag je in de maanden voorafgaand aan je 65e heel wat pensioenfondsen beantwoorden. De meesten sturen je keurig een aanvraagformulier, al dan niet deels ingevuld, al dan niet volledig. Dat de ex destijds een rijke tandarts verkoos voor het makkelijke leventje dat ze nooit bij A zou krijgen betekent trouwens ook dat een deel van dat spaarzaam opgebouwde pensioen nu in dat rijke gat gestort mag worden. Hoe krom kan het zijn? Enkele pensioentjes leveren zoveel op dat het maar meteen afgekocht wordt, gelukkig nemen zij niet de moeite het maandelijks te gaan storten, het zou tussen de centen verdwijnen. Maar dan komt het!
Wanneer storten zij dit pensioen? Doen zij dit in de maand waarop je 65 wordt... dan vraagt de belastingdienst een extra heffing! Want je mag pas uitbetaald worden in de maand nádat je 65 bent geworden. Meer dan 40 jaar heeft A gezwoegd en geploeterd om werkend door het leven te gaan. Geen gemakkelijke opgave. Ik was dan ook heel blij dat hij op een gegeven moment met prepensioen kon gaan. Natuurlijk deden we financieel gezien wel een stap terug, maar dat "verdienden" we terug aan zijn gezondheid. Een maagzweer per jaar is echt geen lolletje. Ik vrees echter een volgende maagzweer door de ridicule belastingregels van dit land. Het pensioenfonds dat zijn prepensioen uitbetaalde begon wel keurig uit te betalen in de maand februari. Met extra heffing dus. Wordt er gewoon verondersteld dat je een spaarpotje hebt waaruit je die -bijna- anderhalve maand kunt putten? Moeten wij simpele burgers gewoon snappen waarom je gestraft wordt omdat je zoveel jaar gewerkt hebt? Ik vind dit krom.
Ik kan zelf tot mijn 67e blijven werken. Of ik verkoop de boot. Boot? O nee, die had ik al niet...