En ondertussen hoop ik dat A mijn blog niet leest... oeps!
alle begin is moeilijk?
Nu had ik toch echt duidelijke instructies gekregen... zelfs een foto om te controleren of alles echt goed ingesteld stond. Maar strijkdroog in één keer had ik nou ook weer niet verwacht. Die machine was gewoon niet te stoppen! Ik denk dat ik de volgende keer toch maar iets beter op ga letten. Gelukkig weet ik wel hoe de magnetron en de afwasmachine werken.
En ondertussen hoop ik dat A mijn blog niet leest... oeps!
En ondertussen hoop ik dat A mijn blog niet leest... oeps!
rare hobby
Iedere auto heeft op tijd brandstof nodig. Ook mijn auto. Je kunt er nog over twisten of iedere auto ook eens gewassen en/of gestofzuigd moet worden. De mijne wel. Al was het alleen maar omdat mijn hobby voorschrijft dat enkele keren per jaar een auto gewassen en gezogen moet worden. Deze maandag zijn alle was- en andere schoonmaakbeurten niet aan de orde. Ik hoef alleen te tanken. Mijn collega's vinden deze hobby niet zo erg. Na iedere tankbeurt liggen er weer andere lekkere snoepjes in de la. Tenslotte moet ik ook enkele artikelen in de shop aankopen. Dus vanaf woensdag zijn er weer zwart-wit-kogels van Napoleon... zelfs ik kom deze dinsdag niet werken. Al moet ik toegeven dat ik mezelf al een aantal keren de vraag heb gesteld waarom ik geen afspraken heb op dinsdag.
Maar wat maakt deze tocht nou zo speciaal? Ik mag over de Philipsdam! Langs de Krammersluizen naar Schouwen-Duiveland. Het is prachtig weer, de zon schijnt volop. Ik geniet met volle teugen. Wat is ons land toch mooi. Waarom scheuren die mensen achter/naast mij toch over die weg? Zelfs over ononderbroken strepen moet hard voorbij gereden worden. En dan staan ze bij de volgende rotonde gewoon net voor mij... hihihi. Weten jullie wel hoeveel je had kunnen genieten? Hebben jullie die ganzen met hun jongen wel gezien? Die futen, brilduikers, grote sterns en dodaars?
Ik kom tot de conclusie dat ik helemaal in mijn element ben als ik dit soort beelden op mijn netvlies krijg. Ook al heeft het restaurant besloten dat "het weer" het niet toelaat dat ik daar mijn avondeten nuttig. Gelukkig had ik inkopen gedaan in Middelharnis. Het dorp dat ik al meer dan 30 jaar wil bezoeken. Het is er nooit van gekomen. Tot vandaag. Ik had (meer dan 30 jaar geleden dus) een collega die uit Middelharnis kwam. Die naam alleen al, ik vroeg me af waar Bovenharnis of Onderharnis was... Onnoline is op Texel blijven hangen, naar ik heb vernomen is ze daar nog steeds gelukkig :) Ooit waren we samen met enkele collegae overgestoken naar Terschelling. Het was een leuk weekend :) Gek hoe herinneringen boven komen drijven.
Middelharnis heeft heel wat nieuwbouw. Wat ik heb gezien gaf me het idee een oud vissersdorp in te rijden waar de nieuwe huizen naar oude stijl zijn gebouwd. Ik denk dat ik nog eens die kant uit rijd. Vast wanneer ik weer eens in die buurt ga tanken :)
Maar wat maakt deze tocht nou zo speciaal? Ik mag over de Philipsdam! Langs de Krammersluizen naar Schouwen-Duiveland. Het is prachtig weer, de zon schijnt volop. Ik geniet met volle teugen. Wat is ons land toch mooi. Waarom scheuren die mensen achter/naast mij toch over die weg? Zelfs over ononderbroken strepen moet hard voorbij gereden worden. En dan staan ze bij de volgende rotonde gewoon net voor mij... hihihi. Weten jullie wel hoeveel je had kunnen genieten? Hebben jullie die ganzen met hun jongen wel gezien? Die futen, brilduikers, grote sterns en dodaars?
Ik kom tot de conclusie dat ik helemaal in mijn element ben als ik dit soort beelden op mijn netvlies krijg. Ook al heeft het restaurant besloten dat "het weer" het niet toelaat dat ik daar mijn avondeten nuttig. Gelukkig had ik inkopen gedaan in Middelharnis. Het dorp dat ik al meer dan 30 jaar wil bezoeken. Het is er nooit van gekomen. Tot vandaag. Ik had (meer dan 30 jaar geleden dus) een collega die uit Middelharnis kwam. Die naam alleen al, ik vroeg me af waar Bovenharnis of Onderharnis was... Onnoline is op Texel blijven hangen, naar ik heb vernomen is ze daar nog steeds gelukkig :) Ooit waren we samen met enkele collegae overgestoken naar Terschelling. Het was een leuk weekend :) Gek hoe herinneringen boven komen drijven.
Middelharnis heeft heel wat nieuwbouw. Wat ik heb gezien gaf me het idee een oud vissersdorp in te rijden waar de nieuwe huizen naar oude stijl zijn gebouwd. Ik denk dat ik nog eens die kant uit rijd. Vast wanneer ik weer eens in die buurt ga tanken :)
Muzikale start van een nieuwe periode
Zaterdag vliegt A weer naar Ierland, en dus breekt er weer een nieuwe periode onbestorven weduwe aan. Het eerste lustrum is al gevierd. Dit is al weer de 6e periode! Verveelt dit nou niet? Ach, dat vroegen de zeemansvrouwen zich vroeger toch ook niet af? En dan nu het echt antwoord: Neen! Natuurlijk is het niet altijd even leuk, maar die keren zijn per periode op één hand te tellen (denk ik nu). Het heeft -uiteraard- ook te maken met mijn gesteldheid en omdat ik daar nou eenmaal niet graag bij stilsta... Ieder jaar leer ik beter omgaan met de reuma, beter dan dit wordt het nooit (=plagiaat, Het tweede leven van meneer Roos door Håkan Nesser, fantastische thriller!).
Ik begin niet helemaal goed: de notulen van een vergadering uitwerken. Het is weekend! Dus ga ik dit workaholic-gedrag maar eens flink doorbreken. Ten oosten van Antwerpen ligt een klein dorpje, Emblem. Laat leuke benamingen maar aan de Belgen over :) De zolder van een verbouwde boerderij is omgetoverd tot vriendelijke ontvangstruimte. Een avondje genieten van de cd-presentatie door Daithi Rua.
Dit is een van zijn mooiste nummers. Of houd ik gewoon van "strijd"liederen?
Het is zondagmorgen... ik probeer verstandig te zijn en blijf in mijn bed liggen tot het echt niet langer meer kan. En autorit van 2,5 uur gaat me niet in mijn koude kleren zitten (maillot, jurk, bolero, jas blijft in de auto achter). Alex Highton speelt in het naprogramma van enkele superkids. Niet in het minst mijn eigen neef en nichtjes. Lauren bijt de spits af, gevolgd door Huib (begeleid door vader Teun, maar een basgitaar moet je wel begeleiden) en Sophie (wowwwwww, wat speel jij mooi!!!!). Een sfeerfoto:
Merk ook de pet van Bas op! Het zit ergens in de familie... (goed doorkijken, dan zie je de mooie hoed van Teun ook), ook al is die familie aangetrouwd ;-)
Maandag ga ik weer aan het "gewone" leven beginnen.
Ik begin niet helemaal goed: de notulen van een vergadering uitwerken. Het is weekend! Dus ga ik dit workaholic-gedrag maar eens flink doorbreken. Ten oosten van Antwerpen ligt een klein dorpje, Emblem. Laat leuke benamingen maar aan de Belgen over :) De zolder van een verbouwde boerderij is omgetoverd tot vriendelijke ontvangstruimte. Een avondje genieten van de cd-presentatie door Daithi Rua.
Dit is een van zijn mooiste nummers. Of houd ik gewoon van "strijd"liederen?
Het is zondagmorgen... ik probeer verstandig te zijn en blijf in mijn bed liggen tot het echt niet langer meer kan. En autorit van 2,5 uur gaat me niet in mijn koude kleren zitten (maillot, jurk, bolero, jas blijft in de auto achter). Alex Highton speelt in het naprogramma van enkele superkids. Niet in het minst mijn eigen neef en nichtjes. Lauren bijt de spits af, gevolgd door Huib (begeleid door vader Teun, maar een basgitaar moet je wel begeleiden) en Sophie (wowwwwww, wat speel jij mooi!!!!). Een sfeerfoto:
Merk ook de pet van Bas op! Het zit ergens in de familie... (goed doorkijken, dan zie je de mooie hoed van Teun ook), ook al is die familie aangetrouwd ;-)
Maandag ga ik weer aan het "gewone" leven beginnen.
Hoe krom is Neêrlands recht?
A is 65 geworden. Dat kan niemand ontgaan zijn, zelfs hemzelf niet. Mocht het toevallig toch aan zijn aandacht ontschoten zijn dan helpt onze regering hem daar wel aan herinneren.
Tot voor kort "genoot" je vanaf de eerste dag van de maand waarin je 65 werd van een AOW-uitkering. Geen vetpot, maar ouwetjes hoeven niet meer zoveel (huh?). Je zou er bijna voor gaan scheiden ware het niet dat je je dan nog net op tijd realiseert dat je van het verschil geen huur en/of hypotheek, elektra en bijkomende aanverwante ongemakken kunt betalen. Het prepensioen gaat uit van een AOW die op de eerste van de dag van de maand waarin je 65 wordt uitbetaald gaat worden. Waarom? Nou, het stopt gewoon. Niks geen doorbetaling in die maand. Die ouwetjes hebben genoeg en daar was het prepensioen ook niet op gebaseerd. Daar kun je dat pensioenfonds geen schuld van geven. Tenslotte is deze maatregel pas héél laat ingegaan. Maatregel? Welke maatregel? Er wordt zo "mooi" gezegd dat je pensioen één maand wordt opgeschoven. Nou, mooi niet waar! Nu is A "al" op de 11e van de maand jarig dus hoeft hij "slechts" 1 maand en 11 dagen in te leveren. Je zult op de 28e jarig zijn...
Maar dan krijg je toch wel al aanvullend pensioen? Als je zo rusteloos als A bent mag je in de maanden voorafgaand aan je 65e heel wat pensioenfondsen beantwoorden. De meesten sturen je keurig een aanvraagformulier, al dan niet deels ingevuld, al dan niet volledig. Dat de ex destijds een rijke tandarts verkoos voor het makkelijke leventje dat ze nooit bij A zou krijgen betekent trouwens ook dat een deel van dat spaarzaam opgebouwde pensioen nu in dat rijke gat gestort mag worden. Hoe krom kan het zijn? Enkele pensioentjes leveren zoveel op dat het maar meteen afgekocht wordt, gelukkig nemen zij niet de moeite het maandelijks te gaan storten, het zou tussen de centen verdwijnen. Maar dan komt het!
Wanneer storten zij dit pensioen? Doen zij dit in de maand waarop je 65 wordt... dan vraagt de belastingdienst een extra heffing! Want je mag pas uitbetaald worden in de maand nádat je 65 bent geworden. Meer dan 40 jaar heeft A gezwoegd en geploeterd om werkend door het leven te gaan. Geen gemakkelijke opgave. Ik was dan ook heel blij dat hij op een gegeven moment met prepensioen kon gaan. Natuurlijk deden we financieel gezien wel een stap terug, maar dat "verdienden" we terug aan zijn gezondheid. Een maagzweer per jaar is echt geen lolletje. Ik vrees echter een volgende maagzweer door de ridicule belastingregels van dit land. Het pensioenfonds dat zijn prepensioen uitbetaalde begon wel keurig uit te betalen in de maand februari. Met extra heffing dus. Wordt er gewoon verondersteld dat je een spaarpotje hebt waaruit je die -bijna- anderhalve maand kunt putten? Moeten wij simpele burgers gewoon snappen waarom je gestraft wordt omdat je zoveel jaar gewerkt hebt? Ik vind dit krom.
Ik kan zelf tot mijn 67e blijven werken. Of ik verkoop de boot. Boot? O nee, die had ik al niet...
Tot voor kort "genoot" je vanaf de eerste dag van de maand waarin je 65 werd van een AOW-uitkering. Geen vetpot, maar ouwetjes hoeven niet meer zoveel (huh?). Je zou er bijna voor gaan scheiden ware het niet dat je je dan nog net op tijd realiseert dat je van het verschil geen huur en/of hypotheek, elektra en bijkomende aanverwante ongemakken kunt betalen. Het prepensioen gaat uit van een AOW die op de eerste van de dag van de maand waarin je 65 wordt uitbetaald gaat worden. Waarom? Nou, het stopt gewoon. Niks geen doorbetaling in die maand. Die ouwetjes hebben genoeg en daar was het prepensioen ook niet op gebaseerd. Daar kun je dat pensioenfonds geen schuld van geven. Tenslotte is deze maatregel pas héél laat ingegaan. Maatregel? Welke maatregel? Er wordt zo "mooi" gezegd dat je pensioen één maand wordt opgeschoven. Nou, mooi niet waar! Nu is A "al" op de 11e van de maand jarig dus hoeft hij "slechts" 1 maand en 11 dagen in te leveren. Je zult op de 28e jarig zijn...
Maar dan krijg je toch wel al aanvullend pensioen? Als je zo rusteloos als A bent mag je in de maanden voorafgaand aan je 65e heel wat pensioenfondsen beantwoorden. De meesten sturen je keurig een aanvraagformulier, al dan niet deels ingevuld, al dan niet volledig. Dat de ex destijds een rijke tandarts verkoos voor het makkelijke leventje dat ze nooit bij A zou krijgen betekent trouwens ook dat een deel van dat spaarzaam opgebouwde pensioen nu in dat rijke gat gestort mag worden. Hoe krom kan het zijn? Enkele pensioentjes leveren zoveel op dat het maar meteen afgekocht wordt, gelukkig nemen zij niet de moeite het maandelijks te gaan storten, het zou tussen de centen verdwijnen. Maar dan komt het!
Wanneer storten zij dit pensioen? Doen zij dit in de maand waarop je 65 wordt... dan vraagt de belastingdienst een extra heffing! Want je mag pas uitbetaald worden in de maand nádat je 65 bent geworden. Meer dan 40 jaar heeft A gezwoegd en geploeterd om werkend door het leven te gaan. Geen gemakkelijke opgave. Ik was dan ook heel blij dat hij op een gegeven moment met prepensioen kon gaan. Natuurlijk deden we financieel gezien wel een stap terug, maar dat "verdienden" we terug aan zijn gezondheid. Een maagzweer per jaar is echt geen lolletje. Ik vrees echter een volgende maagzweer door de ridicule belastingregels van dit land. Het pensioenfonds dat zijn prepensioen uitbetaalde begon wel keurig uit te betalen in de maand februari. Met extra heffing dus. Wordt er gewoon verondersteld dat je een spaarpotje hebt waaruit je die -bijna- anderhalve maand kunt putten? Moeten wij simpele burgers gewoon snappen waarom je gestraft wordt omdat je zoveel jaar gewerkt hebt? Ik vind dit krom.
Ik kan zelf tot mijn 67e blijven werken. Of ik verkoop de boot. Boot? O nee, die had ik al niet...
een fri(e)s uitstapje
Zaterdagmorgen, het carnaval barst bijna los. Eigenlijk is het in Krabbegat al op 11 november weer losgebarsten met een hernieuwd impuls op Neuzenbal. Tijd om te vertrekken dus! Dat betekende in dit geval wel een beetje meer voorbereiding dan normaal. Hoe verstop je 65 cadeautjes in je auto? De kattenbak ligt vol, de normale inhoud (boodschappenkratten) staan op de achterbank. Dat valt niet op!?
Eerst op weg naar Makkum. De uil-handschoenen zijn klaar, hopelijk vallen ze in de smaak! Ik vind het leuk om af en toe wat te breien maar ik kan echt niet alles zelf houden. Wat leuk om Jose nu ook "in het echt" te zien! Marco is en blijft dezelfde vrolijke gast, ook heerlijk om weer te ontmoeten. Als je ooit in de verleiding komt een woonwinkel te gaan bezoeken moet je echt even naar Makkum rijden. Watson&co is zoveel meer dan een gewone woonwinkel. Zoveel inspiratie, zoveel enthousiasme, zoveel dingen die je niet overal elders ook ziet. Steeds wisselende indelingen, steeds nieuwe ideeën opdoen. A is helemaal blij met de krijtverf. En dan, op het punt van afscheid nemen, bedenk ik ineens dat ik nog een vraagje had over een bank... een bank die ik daar bijna een jaar terug had gezien. Er zijn nu 2 mogelijke banken aanwezig. De ene staat al in de boerderij, de andere nog in de opslag. Die laatste heeft wel een mooie rug, maar toch kiezen we de bank uit de winkel. Jose belooft een zitting te maken, de keuze voor de stof is snel gemaakt. Dus binnenkort..... siert een echte Zweedse Watson-bank onze huiskamer. Dan moet ik nog wel even die paarse bank kwijt. Iemand interesse?
In pension Het Smidsvuur worden we gastvrij onthaald met vers gebakken appeltaart. Dat kun je natuurlijk niet afslaan. We betrekken de kamer aan het water, heerlijk, wat een uitzicht! Omdat het nog licht is lopen we het dorp (pardon, stad!) in. Rond de Middeleeuwen was Workum een handelsstadje, Noard en Súd zorgde voor de verbinding van de Zuiderzee met de Friese binnenmeren. De hoofdstraat was toen een gracht, deze is later gedempt omdat er steeds meer over de weg vervoerd werd. We zien een aantal mooie huizen te koop.... en sluiten niet uit dat we ooit hier gaan wonen. De mensen zijn vriendelijk, iedereen (!) zegt gedag als je langsloopt. Dat is elders wel anders!
Het is niet warm.... eerder goed koud. Jopie's hûskeamer serveert een uitstekende roodbaars. De huiskamer heeft ook een biljart waar de jongeren graag naartoe komen. Het is er gezellig en uitnodigend. Op onze tocht voordat we het restaurant binnenliepen kwamen we langs de doopsgezinde kerk. Om kwart over 8 zou daar een concert worden gegeven door Serenatella, Italiaanse volksmuziek. Een beetje zon tijdens deze winterse nacht kan geen kwaad. Sprankelend, verfrissend, vrolijk, prachtig gezongen en gespeeld! En je kon dit gerust een privé-concert noemen. Inclusief de organisatoren waren er 11 toehoorders. Maar daarom speelden ze beslist niet minder. We hebben genoten!
Serenatella: Bella Ciao
Zondagmorgen wakker worden terwijl de sneeuw ondertussen gevallen is. Wit Workum is ook mooi! Maar we willen ook wel eens wat anders zien. En de omgeving van Workum is plat, héél plat, met weidse vergezichten. Zo weids dat het besneeuwd nauwelijks nog mooi te noemen is. Dus gaan we de bossen opzoeken. Gaasterland is bosrijk en glooiend. Geen bergen zoals in Zuid-Limburg maar ook niet zo weids dat je er kippenvel van krijgt. In het Rijsterbos kun je lekker wandelen. Overigens is hier nauwelijks nog sneeuw te vinden. Van afgekapte bomen zijn paddestoelen gevormd.
Er waait een gure wind, erg lang duurt de wandeling dan ook niet. We gaan de beschutting van Hindeloopen opzoeken. We rijden onder langs de dijk, de weg zou afgesloten zijn wegens wateroverlast. Geen water gezien.
Boven op de dijk van Hindeloopen staat een oude zeerot over het water te turen. Of wat weer water moet worden. Grote ijsschotsen, sneeuwvlakte richting land, vogels die voedsel zoeken. We krijgen een lesje weerkunde en genieten ondertussen samen met hem van de snel verdwijnende schotsen. Wat is de natuur mooi!! De wind draait en komt al snel uit het oosten, bitter koud. We lopen/glijden het dorpje door. Een rijke historie zorgt voor een mooi, lieflijk stadje dat mij niet snel zal vervelen. Er is een mooi verhaal dat eigenlijk niet verloren mag gaan: verhalenalmanak. Ik lees graag in deze almanak.
Maandagmorgen.... er moeten 65 cadeautjes uitgepakt worden door A :) te beginnen bij no.1 en keurig op volgorde graag! Nou vooruit, als je die 65e maar als laatste uitpakt dan. Voor de komende 5 jaren heeft hij nu genoeg leesvoer, de wanden kunnen ververst worden met nieuwe kunst, er zijn nieuwe treintjes en huisjes om mee te spelen, het Omdenken-spel kan gespeeld worden....
Een wandeling over de oudste werf onder leiding van een bevlogen gids is natuurlijk -ook in bittere kou- niet af te slaan. Martin laat ons echt alles zien en vertelt honderduit, machtig mooi.
In de middag bekijken we Bolsward, cadeautjes uitpakken is vermoeiend?! We komen een beetje te vroeg in het stadje aan, er is nog geen winkel open. Dan maar snert als lunch. Iedereen mag weten dat hij jarig is (enkele jongeren feliciteren zelfs). Toch wel leuk dat ik nu met nieuwe schoenen naar huis ga :)
Op de terugweg stoppen we nog even bij de leukste winkel van Nederland. Hier in Workum is een grote vestiging, de paden zijn ruim, het assortiment groot en de voorraad zo mogelijk nog groter. En dan komen we bij de kassa.... de kassière vraagt aan de klant vóór ons of hij de lampen wel heeft uitgeprobeerd? Neem gerust de tijd, ik hoor graag of ze allemaal goed zijn, wilt u ze hiermee goed inpakken? Prettige dag en tot ziens meneer! Huh? Vervolgens zijn wij aan de beurt en ook nu straalt de vriendelijkheid ons tegemoet. Ik kan het niet laten en vraag haar of ze asjeblieft een weekje cursus wil komen geven in de vestiging van BoZ (en stiekem bedenk ik nog wel meer plekken waar zij les zou kunnen geven!). De andere klanten vinden haar vriendelijkheid normaal... bij ons verdient ze een gouden ster.
Op maandagavond zijn er niet veel restaurants open. Dat schijnt een landelijk fenomeen te zijn. Dom eigenlijk, alsof je op maandag niet buiten de deur zou willen eten. Gelukkig is het Chinese restaurant geopend, we zijn wel de enige gasten. Behalve de simpele bami- en nasigerechten staan er ook nog lekkere specialiteiten op het menu. En al weer: vriendelijkheid voert de boventoon!
Het 65e cadeau moet nog worden gekocht. Maar daar ben ik niet zo goed in dus rijden we op deze laatste dag naar Heerenveen. Daar is een enorm grote treinenwinkel en kan A zijn hart ophalen, de bon inwisselen en nóg meer treinen en -toebehoren aanschaffen.
We lunchen bij Hajé. Een klein meisje mag grabbelen. A zegt tegen mij dat hij dat ook wel wil... Tja, daar moet je wel wat voor doen! Dus heb ik geregeld dat als hij zegt dat hij gisteren jarig was hij mocht grabbelen.... Joepie, hij doet 't! Eigenlijk had ik ook niet anders verwacht. Maar die gezichten waren goud waard :)
Eerst op weg naar Makkum. De uil-handschoenen zijn klaar, hopelijk vallen ze in de smaak! Ik vind het leuk om af en toe wat te breien maar ik kan echt niet alles zelf houden. Wat leuk om Jose nu ook "in het echt" te zien! Marco is en blijft dezelfde vrolijke gast, ook heerlijk om weer te ontmoeten. Als je ooit in de verleiding komt een woonwinkel te gaan bezoeken moet je echt even naar Makkum rijden. Watson&co is zoveel meer dan een gewone woonwinkel. Zoveel inspiratie, zoveel enthousiasme, zoveel dingen die je niet overal elders ook ziet. Steeds wisselende indelingen, steeds nieuwe ideeën opdoen. A is helemaal blij met de krijtverf. En dan, op het punt van afscheid nemen, bedenk ik ineens dat ik nog een vraagje had over een bank... een bank die ik daar bijna een jaar terug had gezien. Er zijn nu 2 mogelijke banken aanwezig. De ene staat al in de boerderij, de andere nog in de opslag. Die laatste heeft wel een mooie rug, maar toch kiezen we de bank uit de winkel. Jose belooft een zitting te maken, de keuze voor de stof is snel gemaakt. Dus binnenkort..... siert een echte Zweedse Watson-bank onze huiskamer. Dan moet ik nog wel even die paarse bank kwijt. Iemand interesse?
In pension Het Smidsvuur worden we gastvrij onthaald met vers gebakken appeltaart. Dat kun je natuurlijk niet afslaan. We betrekken de kamer aan het water, heerlijk, wat een uitzicht! Omdat het nog licht is lopen we het dorp (pardon, stad!) in. Rond de Middeleeuwen was Workum een handelsstadje, Noard en Súd zorgde voor de verbinding van de Zuiderzee met de Friese binnenmeren. De hoofdstraat was toen een gracht, deze is later gedempt omdat er steeds meer over de weg vervoerd werd. We zien een aantal mooie huizen te koop.... en sluiten niet uit dat we ooit hier gaan wonen. De mensen zijn vriendelijk, iedereen (!) zegt gedag als je langsloopt. Dat is elders wel anders!
Het is niet warm.... eerder goed koud. Jopie's hûskeamer serveert een uitstekende roodbaars. De huiskamer heeft ook een biljart waar de jongeren graag naartoe komen. Het is er gezellig en uitnodigend. Op onze tocht voordat we het restaurant binnenliepen kwamen we langs de doopsgezinde kerk. Om kwart over 8 zou daar een concert worden gegeven door Serenatella, Italiaanse volksmuziek. Een beetje zon tijdens deze winterse nacht kan geen kwaad. Sprankelend, verfrissend, vrolijk, prachtig gezongen en gespeeld! En je kon dit gerust een privé-concert noemen. Inclusief de organisatoren waren er 11 toehoorders. Maar daarom speelden ze beslist niet minder. We hebben genoten!
Serenatella: Bella Ciao
Zondagmorgen wakker worden terwijl de sneeuw ondertussen gevallen is. Wit Workum is ook mooi! Maar we willen ook wel eens wat anders zien. En de omgeving van Workum is plat, héél plat, met weidse vergezichten. Zo weids dat het besneeuwd nauwelijks nog mooi te noemen is. Dus gaan we de bossen opzoeken. Gaasterland is bosrijk en glooiend. Geen bergen zoals in Zuid-Limburg maar ook niet zo weids dat je er kippenvel van krijgt. In het Rijsterbos kun je lekker wandelen. Overigens is hier nauwelijks nog sneeuw te vinden. Van afgekapte bomen zijn paddestoelen gevormd.
Er waait een gure wind, erg lang duurt de wandeling dan ook niet. We gaan de beschutting van Hindeloopen opzoeken. We rijden onder langs de dijk, de weg zou afgesloten zijn wegens wateroverlast. Geen water gezien.
Boven op de dijk van Hindeloopen staat een oude zeerot over het water te turen. Of wat weer water moet worden. Grote ijsschotsen, sneeuwvlakte richting land, vogels die voedsel zoeken. We krijgen een lesje weerkunde en genieten ondertussen samen met hem van de snel verdwijnende schotsen. Wat is de natuur mooi!! De wind draait en komt al snel uit het oosten, bitter koud. We lopen/glijden het dorpje door. Een rijke historie zorgt voor een mooi, lieflijk stadje dat mij niet snel zal vervelen. Er is een mooi verhaal dat eigenlijk niet verloren mag gaan: verhalenalmanak. Ik lees graag in deze almanak.
Maandagmorgen.... er moeten 65 cadeautjes uitgepakt worden door A :) te beginnen bij no.1 en keurig op volgorde graag! Nou vooruit, als je die 65e maar als laatste uitpakt dan. Voor de komende 5 jaren heeft hij nu genoeg leesvoer, de wanden kunnen ververst worden met nieuwe kunst, er zijn nieuwe treintjes en huisjes om mee te spelen, het Omdenken-spel kan gespeeld worden....
Een wandeling over de oudste werf onder leiding van een bevlogen gids is natuurlijk -ook in bittere kou- niet af te slaan. Martin laat ons echt alles zien en vertelt honderduit, machtig mooi.
In de middag bekijken we Bolsward, cadeautjes uitpakken is vermoeiend?! We komen een beetje te vroeg in het stadje aan, er is nog geen winkel open. Dan maar snert als lunch. Iedereen mag weten dat hij jarig is (enkele jongeren feliciteren zelfs). Toch wel leuk dat ik nu met nieuwe schoenen naar huis ga :)
Op de terugweg stoppen we nog even bij de leukste winkel van Nederland. Hier in Workum is een grote vestiging, de paden zijn ruim, het assortiment groot en de voorraad zo mogelijk nog groter. En dan komen we bij de kassa.... de kassière vraagt aan de klant vóór ons of hij de lampen wel heeft uitgeprobeerd? Neem gerust de tijd, ik hoor graag of ze allemaal goed zijn, wilt u ze hiermee goed inpakken? Prettige dag en tot ziens meneer! Huh? Vervolgens zijn wij aan de beurt en ook nu straalt de vriendelijkheid ons tegemoet. Ik kan het niet laten en vraag haar of ze asjeblieft een weekje cursus wil komen geven in de vestiging van BoZ (en stiekem bedenk ik nog wel meer plekken waar zij les zou kunnen geven!). De andere klanten vinden haar vriendelijkheid normaal... bij ons verdient ze een gouden ster.
Op maandagavond zijn er niet veel restaurants open. Dat schijnt een landelijk fenomeen te zijn. Dom eigenlijk, alsof je op maandag niet buiten de deur zou willen eten. Gelukkig is het Chinese restaurant geopend, we zijn wel de enige gasten. Behalve de simpele bami- en nasigerechten staan er ook nog lekkere specialiteiten op het menu. En al weer: vriendelijkheid voert de boventoon!
Het 65e cadeau moet nog worden gekocht. Maar daar ben ik niet zo goed in dus rijden we op deze laatste dag naar Heerenveen. Daar is een enorm grote treinenwinkel en kan A zijn hart ophalen, de bon inwisselen en nóg meer treinen en -toebehoren aanschaffen.
We lunchen bij Hajé. Een klein meisje mag grabbelen. A zegt tegen mij dat hij dat ook wel wil... Tja, daar moet je wel wat voor doen! Dus heb ik geregeld dat als hij zegt dat hij gisteren jarig was hij mocht grabbelen.... Joepie, hij doet 't! Eigenlijk had ik ook niet anders verwacht. Maar die gezichten waren goud waard :)
Bloedmooi en zielsongelukkig
Of: hoe een Grieks drama in een eigentijds jasje gestopt kan worden! Prachtig spel van Artemis, de zaal zat vol met jongeren. In Breda weten ze hoe ze de school binnen het theater moeten krijgen?! Doodstil tijdens het spelen en een grandioos luid applaus na afloop. Dat was echt leuk om mee te maken.
Een mooi begin van het toneelstuk: terwijl wij de zaal binnenlopen spelen de spelers al hun spel. Het is wel duidelijk dat dit nog niet het toneelstuk zelf is maar het hoort er wel echt bij.
De hedendaagse teksten vielen bijzonder goed in de smaak, vooral ook bij het merendeels jonge publiek. Alle acteurs speelden subliem, dit was pas echt toneel, ik heb genoten!
Een mooi begin van het toneelstuk: terwijl wij de zaal binnenlopen spelen de spelers al hun spel. Het is wel duidelijk dat dit nog niet het toneelstuk zelf is maar het hoort er wel echt bij.
De hedendaagse teksten vielen bijzonder goed in de smaak, vooral ook bij het merendeels jonge publiek. Alle acteurs speelden subliem, dit was pas echt toneel, ik heb genoten!
Pimpinone
Pimpinone was bedoeld als intermezzo maar zelfs in dit blog mag hij niet als zelfstandig onderdeel ontbreken. De foto's zijn niet altijd even scherp, zonder flits is toch wat lastiger "snel" fotograferen. Het felle licht deed vaak ook geen goed aan de scherpte. Natuurlijk kon ik niet rond gaan lopen dus is alles vanuit één punt weergegeven. Het orkest zat, in tegenstelling tot bij de meeste opera's, achter het toneel. Pimpinone werd gespeeld in de grote zaal van het paleis in Valletta. Wonderlijk hoe de medewerking van de bevolking is om rekwisieten ter plaatse te krijgen. De vis werd vast later op de avond in het restaurant geserveerd...
Het Combattimento Consort Amsterdam speelt Telemann's korte komische opera Pimpinone. Het verhaal: de slimme kamermeid Vespetta haalt de oude, maar rijke man Pimpinone over om haar in dienst te nemen. De roddels steken al gauw de kop op en om die de kop in te drukken haalt ze hem over met haar te trouwen. Ze belooft een toegewijde en gehoorzame vrouw te zijn. Dat saaie leventje is echter al gauw niet meer genoeg, Vespetta wil van het leven genieten!
We hebben genoten! Nu nagenieten van de foto's...
Het Combattimento Consort Amsterdam speelt Telemann's korte komische opera Pimpinone. Het verhaal: de slimme kamermeid Vespetta haalt de oude, maar rijke man Pimpinone over om haar in dienst te nemen. De roddels steken al gauw de kop op en om die de kop in te drukken haalt ze hem over met haar te trouwen. Ze belooft een toegewijde en gehoorzame vrouw te zijn. Dat saaie leventje is echter al gauw niet meer genoeg, Vespetta wil van het leven genieten!
We hebben genoten! Nu nagenieten van de foto's...
Abonneren op:
Posts (Atom)