de laatste dag in Hong Kong... deze keer

De laatste dag, ik plan rust... 's morgens lukt dat aardig, slaap uit tot 9 uur en verder lees en mail ik wat. Om half 3 heb ik met Mabel afgesproken bij de IFC. Ik neem de minibus en stap een half uur later uit bij Central. Tja, en vind dan je weg maar verder... Omdat de IFC net zo'n sjiek winkelcentrum is als de Pacific stelt Mabel voor naar Stanley's Market te gaan. Ik vind alles best, heb geen flauw idee waar ik terecht zal komen maar een voorstel van een expert zal ik toch niet gauw afwijzen. We stappen in een dubbeldekker en dan kan ik 3 kwartier gaan genieten van het uitzicht. M laat me op de kaart zien welke weg we afleggen: langs de kust naar de andere kant van het eiland. Zo'n kaart is trouwens helemaal verhelderend, Lantau Island blijkt bijvoorbeeld nog groter te zijn dan Hong Kong Island. Dan komen we aan in Stanley, een leuke haven en een nog véél leukere markt! Wauw... wie wil er nog dure souvenirshops? Hier is goede kwaliteit nog enorm betaalbaar ook. Het kost me bijna moeite om niet in ieder stalletje/shop iets te kopen. Er is een antiekwinkeltje waar ik beslist naar terug wil. De volgende keer neem ik gewoon een nog grotere koffer mee. Wat een mooie beelden. Ok, ik ga eerst ruimte maken thuis (hoe weet ik nog niet... als A dit leest gelooft hij er geen barst van...) en dan mag ik terugkomen. O wacht even, als ik A nu gewoon de foto's laat zien van het appartement dan moet hij te overtuigen zijn dat er nog véél meer in onze kamer past... en dan snapt hij ook meteen waar mijn verzamelwoede vandaan komt, aangeboren, zit in de genen...

Er staat ook nog een mooie redelijk grote tempel in Stanley, eentje waar je niet mag fotograferen. Toch lastig als je geen engels kunt lezen. Maar ik heb niet geflitst. Dat vonden de goden wel goed. Bij die kleine tempel van die oude mevrouw mocht ik wel fotograferen, ze stelde zelfs voor een foto te maken terwijl ik op het kussen zou plaatsnemen... ik heb dit heel vriendelijk afgewezen.

We nemen een andere bus terug (die gaat iets eerder weg, kost wel een halve hkd meer maar neemt daarvoor wel de tunnelroute en is maar 35 minuten onderweg). Die transportprijzen moesten ze in Nederland ook eens aanpassen! Omgerekend zit je dus 35 hele minuten voor 84 eurocenten te genieten...
We stoppen bij de Pacific want die mooie oorbellen wil ik eigenlijk toch nog wel kopen. Vervolgens nemen we de mtr (ik ben de klinkers niet vergeten, maar het is inderdaad de metro) naar Central en lopen het laatste stukje naar de FCC. En ik was al bekaf... en dan komt me daar toch nog een steile trap! Vaudine leert me meteen dat aziaten niet zweten (volgens mij is het tegen de 30 graden, en dan ook nog zonder de zon erbij) en dat je gewoon tegen je ene wang een glas koud water houdt, tegen de andere het glas wijn en een koel pilsje tegen m'n voorhoofd. Het helpt, daarna drink ik het water en de wijn op en geniet van goed gezelschap. We lopen door een uitgaansgebied naar het restaurant, ik kijk m'n ogen uit. Dit is niet te vergelijken met wat dan ook. De laatste avond... gelukkig omringd door lieve mensen, ik zal ze missen!

De terugvlucht... om 7 uur neem ik een taxi naar de Airport Express, de trein die me naar het vliegveld brengt. Marietta staat erop mijn koffer in de taxi te zetten. Ik haat afscheid nemen, maar afscheid van Annie is wel heel erg moeilijk. We gaan terug naar ons eigen leven, alleen mail en telefoon zal ons voorlopig verbinden. En duizenden herinneringen, grote en kleine mooie en trieste momenten.
Om half 11 's morgens eet ik beef met noedels...

Familie, regen en Lantau

Het regenseizoen is hier in volle hevigheid losgebarsten. Het regent zo enorm hard dat het eigenlijk geen zin heeft om naar buiten te gaan. Tenzij je het leuk vindt om te douchen. Als dan eindelijk de emmer leeg is ga ik toch maar even die steilste straat af. Gelukkig heb ik een plu meegenomen, binnen 10 minuten waren de emmers weer gevuld om opnieuw over iedereen uitgestort te worden. En omdat het echt zo steil is sla ik regelmatig even een zijstraat in. Daar is een interessante muziekwinkel, mooie violen in de vitrine. Maar ook genoeg andere instrumenten die mijn aandacht trekken. Ik besluit een erhu mee naar huis te nemen. Of ik hem ooit zal bespelen? Kan het allicht proberen! De verkoopster raad mij aan een hoes erbij te kopen, draagt wat makkelijker dan die doos. Onderaan de straat ga ik door zijstraten dwalen en kom op een speelplaats voor kinderen uit. Waar je niet mag voetballen... Onder afdakjes kun je hier even bijkomen.
's Avonds heeft Annie's familie mij uitgenodigd voor een traditioneel etentje in Kowloon. Ik kijk m'n ogen uit, eet dingen waarvan ik absoluut niet weet wat het is, maar het smaakt verrukkelijk! We zitten aan een ronde tafel in wat ooit een hardwarestore was. Ik weet nauwelijks wat me overkomt, wat een apart gevoel!

Om toch nog iets van de omgeving te zien is er een trip naar Lantau Island geboekt. Annie wil heel graag dat ik van alles ga bekijken, natuurlijk wil ik dat ook wel, maar het is nu niet zo dat ik per se van alles wil zien. Om half 8 delen we de taxi, Annie naar haar werk, ik naar pier 6. Ik ben ruim op tijd, er is niet zo heel erg veel te zien bij pier 6. Mensen die van de veerboot komen op weg naar hun werk, het is droog, warm. Het lijkt wel of iedereen haast heeft. De veerboot naar Lantau vertrekt... en het begint weer te regenen. Op het eiland aangekomen worden we in een bus gepropt (een groep van 7 in en bus voor 45 personen) en gaan we op weg naar het strand! Het langste strand zonder bebouwing van Hong Kong. Alleen stort de regen zó hard neer dat echt niemnd de behoefte voelt een korte -of lange- strandwandeling te maken. Of zelfs maar de bus te verlaten. We rijden door naar een vissersdorpje. Helaas regent het nog steeds en het eerste wat ik aanschaf is een kleine boeddha (die stopt vást de regen) en daarna toch maar een plu. In een rap tempo worden we door het dorp geleid. Jammer voor de markt, ik vind het prettig om hier en daar te kijken en misschien ook iets te kopen (die lui staan daar toch zeker niet voor niets? en dan ook nog in de regen!) maar helaas wordt die tijd ons niet gegund. We gaan nog wel even een tempel binnen. En dan besluit ik om gewoon even rond te kijken en die mevrouw met haar souvenirs toch maar een bezoek te brengen, jammer gids, ik kom wel op eigen houtje bij de bus. Doorweekt ben ik toch al -ondanks plu- maar als ik rustig nog en kleinere tempel wil bekijken maant de gids me aan toch vooral snel naar de bus te komen. Om vervolgens te mogen wachten op een volgende groep die de verdere reis mee zal maken. Tja, gek dat ik dan weer uitstap en nog even naar het haventje loop?
We rijden naar de grootste boeddha. Ik had gelezen dat hij 26 meter hoog zou zijn. Waarschijnlijk is hij diezelfde nacht nog 8 meter gegroeid, volgens de gids is hij 34 m hoog. Ook goed, hij zit in ieder geval met z'n kop in de wolken. De ingewanden huisvesten een museum waar je geen foto's mag maken, helaas zie ik ook geen verdere uitleg in boekvorm. En ik heb eerlijk gezegd geen zin om naar een verhaal van de gids te luisteren. Ik wil dit op mijn manier binnenkrijgen.

Vanuit boeddha worden we met de bus naar een klooster gebracht waar we een vegetarische lunch krijgen. Het is kwart voor 2 als we aan tafel gaan, over exact één uur worden we bij de kabelbaan verwacht. In dat korte tijdsbestek mag je én eten én 2 tempels bezoeken én souvenirwinkels bezoeken... het is 20 minuten lopen naar de kabelbaan... Dat iedereen zich netjes aan het tijdsschema houdt kan me niks meer schelen, ik wil nu gewoon rustig eten en toch minimaal die tempels rustig bekijken. Dus kom ik ruim een kwartier te laat maar die gids zie ik toch nooit meer terug...! Iedereen is verder al vertrokken en dus mag ik alleen in zo'n 10-persoons ding naar beneden. Een half uur genieten van het uitzicht, we vliegen een heel eind door de wolken... het regent pijpestelen... maar achteruit kijkend zie ik miljoenen kleuren groen, prachtige trappen in de bergen, vast bedoeld voor die monniken. Bijna bij het eindpunt zie je links de hele luchthaven en rechts de wolkenkrabbers. Ook hier word ik weer gemaand snel naar de bus te lopen, de souvenirs zouden toch te duur zijn. Ik ga deze tocht opnieuw maken, maar dan wel in gezelschap van Mary, Annie's zus. Op een heel wat relaxter tempo!
Ik ontmoet Annie, Mary, Kenneth en Cornelia in de FCC en we gaan samen eten. Ik heb Huub verloren, tegelijk er een hele familie bijgekregen. Hij had het beslist niet op deze manier gewild. Ik ook niet.
Overigens staat de hele familie wel versteld van mijn eet"kunsten". Natuurlijk proef ik alles! Gisteren hadden ze nog speciaal voor mij omelet besteld zodat ik in ieder geval iets te eten zou hebben, maar ik eet overal van mee. Zelfs van die krab.

is het zaterdag?

De dag na de wake... het weer is net zo triest als wijzelf. De regen komt met bakken tegelijk uit de lucht, een fikse donderslag tussendoor. Hé jij daar, dat hoeft nou ook weer niet hoor!
's Middags ga ik even kijken in Pacific Place, een overdekt winkelcentrum. Ik ben echt niet van plan ineens in een Armani of een Louis Vuitton rond te gaan lopen, maar dat is wel ongeveer de strekking van dit centrum. Die matzilveren oorbellen kan ik echter niet laten hangen.
's Avonds treffen we vrienden in de FCC en lopen dan naar de Orange Tree waar we een diner ter nagedachtenis en ere van Huub zullen eten. Zijn favoriete restaurant met nederlandse keuken. De weg ernaartoe kijk ik m'n ogen uit. Een roltrap brengt je naar "boven". Tussen de hoge torens met kantoren, winkels en woonruimte liggen piepkleine straatjes. Alsof er gewoon eigenlijk geen plek is voor een straat maar er toch íets moest komen. En die kleine ruimte wordt dan ook nog volgestouwd met alle mogelijke troep, Fietsen, tentzeil dat weet-ik-veel-wat verbergt, bamboestaken (die overigens ook als steiger worden gebruikt)....
In het restaurant worden we met bitterballen en frikandel (inclusief mayo, ketchup en ui) welkom geheten. Er is een mooi menu samengesteld. Het is echt heel lekker en we toasten regelmatig op Vanes. Binnenkort vliegen de meesten weer terug naar hun normale woonstek. Terug naar het normale leven, maar Huub zullen we niet vergeten. Annie's familie is er ook, zij zullen haar nog vaak ondersteunen. Maar niemand zal haar in de steek laten. Ook al zijn we in afstand ver van elkaar verwijderd, niet in onze gedachten.
We nemen nog een afzakkertje in de FCC en gaan ver na middernacht naar huis. We praten nog even tot diep in de nacht na... daarna kan ik wel slapen (er zit genoeg alcohol in dit lijf om een olifant plat te krijgen).

Vrijdag - de dag en nacht van de wake

Om toch ook iets van de omgeving te zien -de omgeving van Huub en Annie te proeven- ben ik vandaag naar beneden gelopen. Babington Path ligt steil op een berg, maar die berg gaat nog een heel stuk verder omlaag. Kleine winkeltjes, overdekte markt... groente die een plaatje op zich zijn, spartelende vissen op de visverdieping -vissen worden levend verhandeld en worden pas net voor het stomen (dat hoop ik althans) schoongemaakt-, koele supermarktjes, en alles in het chinees... maar gelukkig krijg ik vaak uitleg. zelfs hoe ik groente klaar zou moeten maken -niet dat ik dat van plan ben-. Beneden aangekomen blijk ik eerst een snelweg over te moeten steken om bij het water te komen. Er zijn geen voorzieningen getroffen om de oversteek mogelijk te maken. Dat laat ik dus lekker voorbij gaan. Ik moet ook nog terug omhoog. Deels zijn er trappen maar ook een groot deel gewoon plat beton, maar dan wel steil omhoog. Ik kan m'n t-shirt uitwringen... Wat een uitzicht hier, tussen de wolkenkrabbers door.

De wake is nauwelijks te beschrijven/te bevatten. Zo enorm veel mensen, overal vandaan. Prachtige verhalen, dit voelde zo goed. Ik word bij veel mensen geïntroduceerd, veel gaat langs me heen. Dit was een wake Huub waardig. In alle opzichten. Zo zou hij het zelf graag gezien hebben. Annie is gelukkig omringd door vele echte vrienden. Natuurlijk is ze bang in een gat te vallen volgende week. Daar kan niemand iets aan doen, ik ook niet, hoe graag ik ook zou willen.Maar Huub is niet te vervangen, je zou het niet eens willen, nooit. Er valt nu niets meer te regelen om haar gedachten te sturen. En dan blijft die afschuwelijke leegte over. Ik wilde dat ik haar dat kon besparen, het op de een of andere manier lichter maken voor haar, maar ik weet dat ik dat niet kan, dat niemand dat kan. Ik voel me hierin machteloos.

de eerste dag

Na enkele uren gerust te hebben (en gelukkig zie ik dat Annie ook wat slaapt) gaan we lunchen in de Metropool. Annie's broer heeft ons en enkele vrienden die overgekomen zijn uit Australië uitgenodigd. Haar zus en neef zijn er ook. Dim Sum is een typisch chinese lunch. Wat ik gegeten heb? Het meeste zou ik niet weten, alleen die omelet bleek iets met oesters te zijn. Je zit aan een ronde tafel, er staan enkele potten thee die regelmatig bijgevuld worden, er komen karren met voedsel voorbij en dan pas beslis je welke schaaltjes er op tafel worden gezet. We beginnen met iets wat op gehaktballetjes lijkt maar een totaal andere smaak heeft. Meelballetjes (die natuurlijk echt niet naar meel smaken), loempia's, garnalen in allerlei vormen... te veel om op te noemen. En iedereen wil dat ik alles proef... hallo, ik had het plan iets af te vallen... Maar het voelt zó goed, een dim sum is een sociaal gebeuren. De draaischijf op de tafel gaat voortdurend rond, men schenkt thee in voor elkaar.
Saul en Alison gaan even mee naar huis (klinkt misschien gek, maar dit voelt meteen als thuis). Daarna rusten we nog even voor we naar de FCC gaan. We nemen een minibus heen, een hele belevenis... dat ding scheurt behoorlijk door de smalle straten. Hong Kong is overduidelijk niet "plat". Zeg maar rustig dat er heel steile straten zijn. Babington Path loopt ook zeer steil omhoog (of omlaag...).
In de FCC gaan we heel wat vrienden tegenkomen. Héél apart! Choon Mei, de wederhelft van Gijs is een schat, we leren elkaar pas daar kennen, maar het voelt meteen goed. Zo zijn er velen. En het valt meteen op wie authentiek is en wie gewoon "bij de crowd" wil horen. Christine, de weduwe van Huub's vriend Rudy, is zo'n enorm lief mens, we praten heel wat af. Een band is zo gecreëerd. Later op de avond dwaal ik een beetje door de club. Indrukwekkend! De geserveerde hapjes zijn trouwens meesterlijk in aanzien én smaak! Maar de vriendschap die van iedereen uitstraalt is toch wel het allermooiste. Met Kees en enkele andere vrienden drink ik een jenever op Huub.

Hong Kong - de reis

Zenuwen? Die heb ik toch nooit voor een reis? Waarom draait m'n maag dan 10x om en val ik niet in slaap? Lang voor de wekker afloopt sta ik onder de douche, zo haal ik zeker de trein van half 8. Dat is eigenlijk de laatste trein om te nemen, ik heb geen zin om in Roosendaal over te stappen. Ik ben een beetje gerustgesteld als ik de koffer heb ingeleverd. De vlucht naar Helsinki gaat sneller dan voorspeld, heb ik iets meer tijd om uit te vinden hoe en waar ik moet overstappen. Nederland is mooi vanuit de lucht, zeker als ik in de gaten heb wat de vluchtroute is, de Friese meren, de Dollard... De kustlijn van Finland is adembenemend. Ontelbare kleine rotseilandjes maar ook groene eilandjes, waarvan enkele bewoond. En dan rond Helsinki zelf, wel 1000 kleuren groen. De bomen doen me aan de bomen rond het spoor van A denken. Flinterdun, fragiel. Gelukkig ben ik mijn vermogen om te genieten niet kwijtgeraakt.
De luchthaven is redelijk overzichtelijk. Voor de transfer hoef je enkel nogmaals je paspoort te laten zien. Op de lange vlucht heb ik een plaats aan het gangpad geboekt, op de eerste rij. Er zit niemand naast me, dus nog iets meer ruimte. Finnair spreekt voornamelijk fins... het klinkt wel mooi maar ik versta er zo weinig van. Ze laten wel de hele reis door de te volgen route zien. Ondertussen ben ik eigenlijk wel gewend om en mini-tandenborstel verstrekt te krijgen, dat moet ik op de terugweg dus anders regelen. In mini-blokjes toch in slaap gevallen, daarvoor ben je gewoon te moe.En dan landen we in Hong Kong. Ik heb uitstekende instructies gekregen hoe ik verder moet gaan. De Airport express brengt me naar Hong Kong zelf. Wat een beelden onderweg! Groene bergen, gevolgd door veel containers, jammer van die stukken tunnel waar we doorgaan, ik had graag alles in me opgenomen. Veel hoge wolkenkrabbers, hoe zou het zijn om daarin te wonen? Eigenlijk zie ik helemaal geen laagbouw. Om kwart over 8 stap ik aan het eindpunt uit. Een taxi brengt me naar Annie. Eigenlijk heb ik haar nooit tante genoemd. Ondertussen blijkt dat zij naar het station is gegaan. Marietta opent de deur en verwelkomt me hartelijk. Even later komt Annie weer terug. Wat een weerzien!

kluns

Vanmorgen reed ik vanuit Harderwijk (kort bezoek, grotendeels slapend doorgebracht, maar wel heerlijk om weer even daar te zijn) naar de cursus in Leusden. Hoe ik erbij kom dat er geen file zou zijn weet ik ook niet, waarschijnlijk dacht ik dat er vanuit die hoek niemand richting Amersfoort wil? Maar een file is perfect om een ontbijt te nuttigen. De thee had ik al op, nu de rest nog. De cursusleider was zo sympathiek mijn onderwerpen als eerste te behandelen zodat ik om half 11 al weer kon vertrekken. Ik wist wat ik wilde weten. En de rest van de onderwerpen gebruiken wij toch niet. Nog nét op tijd ontdek ik dat ik niet gewoon achteruit de parkeerplaats af kan rijden. Er staat een vrachtwagen in de weg. En er zitten al genoeg deuken in de auto. Ondanks dat ik uit voorzorg 2x stop onderweg zie ik toch ook 2x die vangrail ineens vervaarlijk dichtbij komen, maar ook nu weer net op tijd, niks aan de hand dus. Ik ben er nog niet helemaal bij met mijn gedachten. Ik vergeet eten te kopen, dus doe ik het gewoon met wat er nog in huis is (dat wordt wel steeds minder...). 's Middags werk ik aardig wat weg, maar dan... F doet me een prima idee voor het avondeten aan de hand: omelet met kaas. En omdat ik ook nog wat groentemix heb gooi ik dat er ook maar bij. Het was vást handiger geweest als ik een grotere mix-kom gebruikt had. De klopper valt vanzelf uit m'n handen bovenop een -niet gebruikt- ei. Dat werd dus een ei meer. De was hing al sinds gisteren te drogen. Normaal zou je dan denken dat het nu wel de kast in gevouwen kan worden, helaas heeft het ondertussen geregend. De koolmeesjes vliegen verschrikt op. Ze zijn niet gewend dat er "leven" is in de tuin. En natuurlijk struikel ik over het dekbedovertrek en beland mét overtrek in de bloempot vol met regenwater... ok, die kan nog een keertje in de was. Dan gaat de telefoon en omdat ik die nogal snel wil pakken vliegt ook die uit m'n handen onder de fiets de tuin in. Wat een wonder, hij doet het nog. De omelet staat ondertussen te bakken, gelukkig ben ik net op tijd terug... Het lijkt me eigenlijk verstandiger vandaag niets meer te ondernemen. Morgen weer een dag.